My Life Calendar

2011-06-02T11:39:00.000+10:00

خیلی دلم می خواد دوباره وبلاگ بنویسم، ولی اصلا نمی دونم چی بنویسم

الان هم فکر کنم این و دارم می نویسم واسه خاطر اینه که سه تا پروژه دارم که باید دوشنبه تحویل بدم هنوز هم هیچ کدوم و شروع نکردم

می خوام به استاده زنگ بزنم بگم یه وقتی به من بده واسه یکی اش اون دوتا رو یه خاکی به سرم می کنم

پاشم برم زنگ بزنم

2011-01-07T10:59:00.000+11:00

ماهی کبابی٬ آواکادو٬ کدو تنبل٬ فلفل دلمه و خیار

2011-01-05T14:56:00.001+11:00

آدم بعد از یه مدت که هی سالاد می خوره خسته می شه و دلش غذای گرم می خواد، جدیدا همون محتویاتی که قبلا

خام می خوردم(غیر از گوشت البته) رو یه طورایی گرم می خورم

مثلا کدو سبز رو حلقه حلقه می کنم بعد می چینم کف ماهی تابه تفلون بدون هیچ روغنی و حرارت و زیاد می کنم، حدود چهار دقیقه طول می کشه که دو طرفش طلایی می شه، نه اونقدر نرم هست مثل کدوی سرخ شده و نه اونقدر خیار مانند مثل کدوی خام، از همه مهمتر گرم ئه

با قارچ هم همین کار و می کنم، همچنین با سینه مرغ

سینه مرغ و تیکه های کوچیک خورد می کنم که سریع بپزه مثل بند انگشتی، بعد با پیاز و فلفل نمک قاطی می کنم و می چینم کف ماهی تابه، این هم چیزی بیشتر از ۵ دقیقه طول نمی کشه

بعد هم گیشنیز و گوجه و فلفل دلمه و آواکادوی خورد کرده رو اضافه می کنم

کل این مراسم فکر نمی کنم بیشتر از یه ربع بشه

این غذا یه چیزی حدود ۴۵۰ کالری داره

2011-01-04T11:13:00.000+11:00

جعفری٬ ریحان٬ فلفل دلمه و خیار و قارچ با کوس کوس

2010-12-31T15:07:00.000+11:00

2010-12-30T22:38:00.000+11:00

از روز اولی که رژیم و شروع کردم تا الان پنج ماه می گذره، یه چیزی حدود ۱۳ کیلو کم کردم و بابت اش خیلی خوشحالم، الان دیگه نه تنها لباس های قبل از رژیم اندازه ام نمی شه، لباس هایی که قبل از اضافه وزن می پوشیدم هم اندازه نیست، تمام لباس های زمان چاقی ام :دی رو انداختم دور، همه همه اش رو، بعد رفتم واسه خودم یه چندتایی لباس نو خریدم که به سایز الان ام می خوره

از روز اول این برنامه پیاده روی کردم، از روزی ۵۰۰ متر شروع کردم تا رسید به ۸ کیلومتر در عرض تقریبا دو ماه فکر کنم، بعد از شروع ماه سوم رفتم یه سالن ورزش ثبت نام کردم و از همون روز اول هر روز رفتم ورزش غیر از تعطیلات عمومی که سالن بسته بود

اولین بار که رفتم رو تردمیل، فقط تونستم صد متر بدوام، یه جوری نفس نفس زدم که فکر کردم الان سکته می کنم، تمام پاهام هم درد می گرفت با اینکه قبلش هم پیاده روی می کردم، دویدن و روی تردمیل افزایش دادم کم کم، با هر هفته یک کم بهش اضافه کردن، که الان ۵ کیلومتر می دوام، گاهی که وسط اش خسته می شم یک دقیقه راه می رم بعد دوباره شروع می کنم

کلا وقتی می رم جیم دو ساعت ورزش می کنم، یک ساعت اول از همین ورزش هایی که ضربان قلب و می بره بالا، تردمیل و دوچرخه و اینها و یک ساعت دوم هم با دستگاه های دیگه کار می کنم

در مورد برنامه غذایی، روزهای اول خیلی گیج بودم و اصلا نمی دونستم باید چی کار کنم که هم سالم بخورم هم متعادل، ولی کم کم یاد گرفتم

یواش یواش مدل های مختلف کربوهیدرات رو به غذام اضافه کردم مثل نون و حبوبات و میوه هایی مثل انبه و موز، پروتئین هم فقط سینه مرغ و ماهی که چربی کمتری دارن به نسبت گوشت قرمز

یعنی یه روز اینطوری می شه مثلا، چای سبز و خرما واسه صبحونه، میوه میوه میوه میوه تا نهار، نهار هم مخلوطی از سبزیجات از هر چی که دوست دارم، دوباره میوه میوه میوه تا غروب که می رم ورزش، شب هم که میام چای سبز و مواد کم کالری مثل بروکلی و گل کلم و هویچ و کرفس و اینها

مثلا این یه نمونه از نهار ئه

توش یه تیکه نون داره٬ کرم بروکلی بخارپز داره٬ سینه مرغ داره که توی ماهی تابه بدون روغن پخته شه ، گوجه داره و کرفس با اسنو پی که با لوبیا سبز هم می شه جایگزین شه به علاوه اسپاراگوس که اون سبزی های اون گوشه ای هست که شبیه گرز می مونه

حالا اینها رو می شه با هر سبزی جایگزین کرد

یه چیز مهمی که یاد گرفتم تو این مدت این بود که یه برنامه این مدلی واسه وزن کم کردن، نیاز به برنامه ریزی و ساپورت پارتنر داره و کمی آرامش و البته وقت آزاد واسه خرید کردن و غذا پختن

چون مثلا من هم واسه خودم غذا درست می کنم هم چمبه

یه چیز دیگه هم اضافه کنم، تو این مدت به عادت غذایی آدم های لاغر خیلی توجه کردم، بعد یه چیز مهمی که فهمیدم این بود که میان وعده چندانی مصرف نمی کنن، مثلا من قبلا نهار می خوردم یه ساعت بعدش یه بسته چیپس می خوردم یا چایی مثلا با کیت کت، ولی آدم های لاغر اکثرا وقتی مثلا نهار می خورن تا وعده غدایی بعدی یه بسته چیپس نمی خورن، اگه هم بهشون تعارف کنی نهایتا یه دونه یا دونه می خوره

این خیلی مهمه، چون خیلی از ماها غذاهای اصلی مون و زیاد نمی خوریم و از میان وعده ها چاق می شیم

نکته بعدی هم اینه که من قبلا فکر می کردم باید دوماهه خودم و بکشم و به وزن ایده آلم برسم، ولی الان اینطوری فکر نمی کنم چون اون روش قبلی اعصابم و به هم می ریخت وقتی می رفتم رو وزنه و می دیدم با وزن دیروز ام فرقی نکردم، وزن کم کردن یه برنامه طولانی مدت ئه، بسته به مقداری که باید کم بشه، شیش ماه یه سال دو سال هر چی

این بود انشای من :دی

2010-09-26T22:09:00.000+10:00

امروز واسه چمبه لوبیا پلو درست کردم٬ توش زیره هم ریختم تازه٬ واسه این یکی دیگه باید بهم مدال بدن٬ از لحاظ رژیم که خودم نخوردم

امروز هفته سوم رژیم تموم شد٬ تو این هفته یک کیلو و نیم

2010-09-19T17:58:00.001+10:00

فکر می کردم تولد 30 سالگی ام و جشن بگیرم با دوستای خوب و فامیل هایی که دوسشون دارم، ولی خب کنار هم نبودیم

دیشب با چمبه رفتیم یه جا نشستیم و آبجو خوردیم و سیگار کشیدیم

دو سه تا میز و یه گروه بیست نفری کنار هم چسبونده بودن، یکم که گذشت شروع کرده آهنگ تولدت مبارک و واسه یه دختری که اون وسط نشسته بودن خوندن

واسه اون دختره خوشحال شدم، برگشتم نگاش کردم، چشاش برق می زد، ولی خب خیلی غم انگیز بود واسه من

یکم که گذشت دیدم نمی شه، باید امشب دو تا آشنا ببینم وگرنه می ترکم، رفتیم خونه یکی از بچه ها که اتفاقا تولدش بود از شانس من، خونشون هم شلوغ پلوغ بود کمی با کلی بچه، خلاصه کیک گذاشت و شمع فوت کرد

بعد من فکر کردم که من امسال و پارسال شمع فوت نکردم، مگه می شه آدم تولدش شمع فوت نکنه، حتی یه دونه روی کولوچه

یکم نشستیم اونجا و برگشتیم خونه، تو راه برگشت تو ماشین خوابیدم، رسیدیم خونه رفتم تند تند مسواک زدم و آرایشم و پاک کردم و خودم و فرو کردم تو تخت زیر پتو

صبح بیدار شدم، دلم نمی خواست هیچ جا برم هیچ کار کنم، ظهر شد، گفتیم بریم کاهو بخریم، رفتیم واسه خرید کاهو، با پنج تا بسته خرید از سوپرمارکت خارج شدیم، داشتیم میومدیم خونه گفتم پاشیم بریم یه جا کنار ساحل بشینیم یا چمی دونم یه کاری بکنیم

رفتیم یه جا نشستیم، یکم بادوم زمینی خوردیم و قدم زدیم و عکس گرفتیم و مردم و تماشا کردیم و اومدیم خونه
و این بود تولد سی سالگی
.

2010-09-17T19:14:00.005+10:00

هنوز دارم رژیم میوه و سبزی رو ادامه می دم، امروز جمعه است و این یکشنبه می شه دو هفته، چند روزی از رژیم و پیاده روی هم کردم یکم بیشتر از دو کیلومتر

توی هفته اول دو کیلو وزن کم کردم، تو این هفته تا الان که جمعه است یک کیلو

به نظرم روند کم شدن وزن کند می شه تو هفته دوم، چون بدن تطابق پیدا می کنه با کالری مصرفی یه جورایی، اولا واسم خیلی عجیب بود که چرا با این مقدار کالری وزنم کم نمی شه، چون مثلا یه آدم با مشخصات من باید حداقل روزی 2500 کالری(آیا این کیلو کالری هست یا کالری، یادم رفته) دریافت کنه که من چیزی حدود شاید 600 کالری می گیرم، ولی الان واسم جا افتاده که بدن عادت می کنه و سعی می کنه متابولیسم و بیاره پایین

مشکلی که این رژیم داشت واسه من تو روزهای اول خستگی و ضعف دائم با صدای غرغر(؟) شکم، ولی بعد این ضعف و خستگی رفت و انگار نه انگار که رژیم دارم و کاملا عادت کردم به این کم خوردن و صدای شکم خیلی خیلی کم شده، در حدی که متوجه نمی شم

در مورد هوس غذا کردن، الان دیگه اصلا هوس هیچ غذایی نمی کنم، یعنی از جلوی رستوران رد بشم یا هر چی واسم کاملا عادی شده، واسه چمبه هم خب تقریبا یک روز در میان غذا درست می کنم و اصلا دلم نمی خواد بخورم، ولی یه هوس دائم دارم، دلم می خواد سیب زمینی سرخ کرده بخورم با کچاپ، یعنی این فکر اصلا از مغزم خارج نمی شه، دائم بهش فکر می کنم، هی به خودم وعده می دم که آخر هفته برم بخورم

این و می خوام بگم که در حالتی که رژیم هم نیستم از این فنتزی های غذایی دارم، ولی دائم نیست چون می دونم مثلا یه ساعت بعدش عملی اش می کنم، ولی این دائم به یک غذا فکر کردن اعصاب خورد کنه

الان رژیم اینطوری ئه که صبح یه چای سبز با یه پرتقال، نزدیک ظهر یک قهوه با شیر بدون شکر، ظهر یه سیب، ساعت 3 دوباره یه سیب دیگه، ساعت 6 سالاد کاهو بدون سس طبعا، شب هم نارنگی یا هویچ یا هر میوه دیگه ای غیر از موز

روزی یک کلیسم و یک مولتی ویتامین که البته همیشه می خوردم به رژیم ربطی نداره

این و می نویسم خودم به نظرم میاد همین؟ باورم نمی شه من اینقدر دارم غذا می خورم در روز

امروز هم یکی از شلوار جین هام که از شیش ماه قبل به اینور اندازه ام نشده بود و پوشیدم، خوشحال بودم اینقدر

2010-09-13T17:06:00.001+10:00

اومده بالا سر من که دارم سالاد کاهو می خورم، می گه یه تیکه از سالادت بده، می خوره می گه اوفففف، چقدر سرکه زدی

خب من تو سالاد کاهو سرکه می زنم، یاد تابستونها و کاهو و سرکه سکنجبین خوردن تو حیاط خونه مادربزرگم می افتم، دوست دارم

نمک می زنم رو کاهوها، بطری سرکه رو چپه می کنم، قلپ قلپ خالی می شه، آخر سر که سالادم تموم می شه هم دلم ضعف رفته

دیروز رفتیم بیرون با یکی از دوستای چمبه که همسرش حامله است، بعد هر جایی می خوایم بریم یه چیزی بخوریم داستان داریم، ماهی بخوریم، نه جیوه داره من حامله ام، بریم کافه بشینیم یه قهوه بخوریم، نه من نمی تونم قهوه بخورم حامله ام، بریم هاد داگ بخوریم، نه احتمالا گوشت خوک باشه، نمی خورم حامله ام، بریم همبرگر بخوریم، نه من نمی دونم این گوشت هاشون چیه

خلاصه فقط چل تا رستوران و اینور اونور کردیم تا بالاخره یه جا رفتیم یه چیزی خوردیم

نشستیم تو پارک، بعد یکی سیگار روشن کرد، پاشد رفت دو کیلومتر اونورتر نشست که مثلا الان در ده متری اش یه دونه سیگاره، بهش می گم بی خیال بابا، دائم داری تو پیاده رو تو یه متری این اتوبوس ها و ماشین ها قدم می زنی، فکر می کنی حالا یه دود سیگار تو فاصله ده متری ات توی این پارک به این بزرگی الان خیلی ضرر فیلان داره

می گه خب آدم دلش نمی آد بچه اشه

بهش می گم هیچ نظری ندارم ولی لابد راست می گی دیگه

سالادم تموم شده، اینقدر که سرکه ریختم روش کلی سرکه ته ظرف مونده، بعد هی انگشت زدم ته ظرف، انگشتم و کردم تو دهنم، حالا هم نوک انگشتم پیر شده، هم دلم ضعفه

2010-09-12T18:21:00.000+10:00

خب رژیم یک هفته ای من تموم شد، امروز بعد از هفت روز، هفت روز فقط میوه و سبزی و اون سوپ کذایی رو خوردن، هفت روووووز، یه تیکه کیک خوردم، یه دونه همبرگر خوردم با سیب زمینی، با یه دونه بستنی، کل دیشب داشتم فکر می کردم امروز چی بخورم، مونده بودم بین پیتزا و همبرگر

خب تو این هفت روز من دو کیلو نیم کم کردم، خوشحالم کلا بابتش، از همین الان که یکشنبه بعد از ظهر هست هم دوباره ادامه داره رژیمه، ببینم این هفته چقدر کم می شه

2010-09-09T20:11:00.000+10:00

امروز روز پنجم رژیم ِ هفت روزه ام بود، خودم و وزن کردم دو کیلو کم کردم، راضی ام کلا و به نظرم می ارزه، تا ببینم چطور ادامه پیدا می کنه

ولی دیگه ریخت سوپ ِ رو نمی تونم ببینم، دو روزه که نخوردم ازش، همینطور تو یخچال افتاده، سوپ ئه واسم حالت آهنگ موبایلی رو داره که باهاش بیدار می شم و بعده یه مدت دیگه نمی تونم تحمل اش کنم

بدبختی هم دائم تو تلویزیون تبلیغ غذاست، همین دو ثانیه پیش داشتم وسوسه می شدم که یه پیتزا سفارش بدم ولی مقاومت کردم، همچین آدمی ام کلا

آه، پیتزا

2010-09-09T10:39:00.000+10:00

عصبانی ام، دارم سعی میکم بدون اینکه صدام و ببرم بالا قانعش کنم، سرش و دائم به بالا و پایین تکون می ده، تو فرهنگ من این یعنی نه، مال کلمبیاست، نمی دونم منظورش چیه شاید داره تائید می کنه، هی حرف می زنم، نمی ذاره جمله های من تموم شه، تو تمام طول مکالمه سرش و بالا و پایین می کنه که نه، فهمیدم مخالف ئه، داره دیوانه ام می کنه با این حرکت اش، بالا پایین، بالا پایین، تند تند، دلم می خواد سرم و بکوبم به دیوار بگم به درک، هر طوری که می خوای فکر کن

از مخالفت اش ناراحت نیستم اصلا ولی اینقدر که عصبانی ام کرده این حرکت تکون دادن سرش، می گیرم می شینم، چند دقیقه به صفحه موبایلم خیره می شم، نفس عمیق می کشم

سر کلاسیم، بحث از اینجا شروع شد، ازدواج بین فرهنگی، بعد از اینکه هر کسی نظرش و گفت استاد برگشت گفت این موضوع تو استرالیا کاملا حل شده است

گفتم بله، وقتی یه دختر تایلندی که چهار تا کلمه انگلیسی نمی تونه حرف بزنه ویزا هم نداره با یه پسر استرالیایی ازدواج می کنه، بله حل شده است، وقتی یه مرد 70 ساله استرالیایی با یه دختر چینی 25 ساله ازدواج ، می کنه، بله کاملا حل شده است، اتفاقا بیا اسمش و بذاریم عشق

گفتم تو این یه سال و اندی که اینجام، حتی یک دونه زن و شوهر استرالیایی با اختلاف سن فاحش ندیدم، حتی یک دونه، نمی گم نیست، ولی من ندیدم، گفتم بهش از شبی که با یه آقای استرالیایی که پسرش با یه چینی ازدواج کرده بود و طلاق گرفته بود حرف می زدم، که مرده گفت بابا دختره واسه ویزا با این ازدواج کرد، گفتم ناراحتی طلاق گرفتن؟ گفت نه بابا، اینقدر اینها زیادن که، حالا یکی دیگه

از اون آقای استرالیایی که وقتی همکارش دوست دختر ویتنامی داره، بهش متلک می گه که چند خریدیش، پنج هزار تا

آخر هم گفتم تعمیم نمی دم، ولی نژاد هنوز اینجا واسه خیلی ها دغدغه است

حرف آخرش خونم و به جوش آورد، با یه لحن نصیحت آمیز تهوع آور، اینقدر متعصب نباش هانی، حالا که اومدی اینجا یکم این تعصب های عجیبت و کنار بذار و یاد بگیر که اینقدر مردم و قضاوت نکنی

می دونی من شل شدم، تسلیم شدم، من توانایی ندارم با همچین آدمی بحث کنم، که همچین کسی رو بشینم قانع کنم

من دلم می خواد تو این شرایط داد بزنم، بگم کثافت، تو نمی فهمی، بعد وسائل ام و بردارم و واسه همیشه برم

دیروز نشسته بودم تو حیاط این موسسه، یه برگه بود رو میز، در مورد مدیریت عصبانیت، برش داشتم گفتم شاید به کارم اومد

2010-09-07T21:10:00.001+10:00

یه رژیم گرفتم، هفت روزه، فقط میوه می خورم و یه نوع سوپ سبزیجات، در واقع داستان سوپ اینه که هضم اش کالری بیشتری مصرف می کنه از کالری موجود تو خود سوپ، کاربردش هم شکم پر کنی ِ و اینکه روده هات یادشون نره چی کاره بودن

می تونی هر چی دلت می خواد از این سوپ بخوری، بعد میوه هم هر چی دوست داری به هر تعداد می تونی بخوری غیر از موز

چمبه هی سعی می کنه من و تشویق کنه، می گه خب از این سوپ بده من هم بخورم، بعد رفته سر قابلمه می گه قیافش هم بد نیست ها، یه قاشق می خوره، بعد تابلو ئه قیافش چندش ئه ها، می گه مزه اش هم خوبه، حالا الان که سیرم

بعد این رژیمه می گه شما در روز سوم اشتهاتون و به شیرینی از دست می دین، الان من روز سوم ام، والا اشتهام هم به شیرینی از دست ندادم، کلا سه روزه که من الان حال نیم ساعت قبل از افطار و دارم، هر چیزی که تو عالم وجود داره می خوام بخورم، هوس هر چیزی که هیچ وقت بهش فکر نمی کنم هم دارم، یعنی دائم، عذاب الیم ئه

بعد غروب که می شه، شروع می کنم به آواز خوندن، گشنمه، آی گشنمه، چرا این کار و با خودم کردم، عجب غلطی کردم، کی گفته بود، فیلان بیسار

دیروز دراز کشیده بودم تو حال داشتم همینطور آوازئه رو می خوندم، چمبه اومده بالای سرم می گه روضه می خونی؟

دی:

روز سوم تموم شد، گشنمه ه ه ه

2010-09-06T21:29:00.000+10:00

سر کلاس رایتینگ نوزده نفریم، امروز قرار بود یه چیزی رو تحویل استاد بدیم حدود 5 صفحه، هر کسی پرینت گرفت کارش و سر کلاس، یه ایرادی گرفت و طرف مجبور شد دوباره پرینت بگیره، مثلا من پرینت گرفتم، میگه باید بین رفرنس و متنی که نوشتی فاصله بیشتری بذاری، فاصله گذاشتم پرینت گرفتم، دوباره می گه این فونت یازده ئه باید با دوازده پرینت بگیری، دوباره پرینت گرفتم بهش دادم قبول کرده

ده صفحه حروم شد یعنی، تازه این فقط مال من بود، یه سری که چهار یا پنج سری پرینت گرفتن ریختن دور

آخر سر یکی از بچه ها بهش گفت بابا بیا این و تو صفحه کامپیوتر ببین قبل اینکه من پرینت بگیرم

بهش می گم آقای فلانی، می دونی همین امروز چقدر کاغذ حروم شد؟

می گه اولا که من پرینت نگرفتم و شما پرینت گرفتین، دوما دیگه حق نداری با من اینطوری حرف بزنی

هی از اون لحظه که این حرف و زد گفتم برم بهش بگم من چی گفتم مگه؟

نگفتم، شاید باید می گفتم، شاید عرضه ندارم، نمی دونم

ولی واقعا حوصله ندارم، حوصله کل کل، حوصله بحث بی مورد، حوصله آدم بی شعور

2010-09-04T19:11:00.000+10:00

چند وقتی ئه هوس میرزاقاسمی کردم، ولی نمی دونم بادمجون و چطوری کباب کنم روی این گازهای برقیِ بی شعله، شعله پخش کن هم دارم ها ولی می ذارم رو گاز اصلا انگار نه انگار، یعنی حالا در حدی نیست که بادمجون کباب شه

می دونم که می شه بادمجون و تو فر هم پخت، ولی خب مثل بادمجون کبابی که نمی شه

منقل هم نداریم در ضمن

همین دیگه، آیا کسی راهی چیزی؟

2010-09-04T19:04:00.000+10:00

رفتم سوپر ایرانی خرید کردم

ساقه طلایی و لواشک و پفک چیتوز و همه چی

الان هم دارم چایی با سوهان لقمه ای می خورم

2010-06-28T16:19:00.007+10:00

پتویی که به اندازه یه سری و نصفی فرندز طول کشید

2010-06-04T10:37:00.000+10:00

پاییز داریم الان

2010-06-04T10:03:00.002+10:00

دیروز اولین جلسه تمرین رانندگی ام بود، در کل عمرم منظورمه، نرفتم یاد نگرفتم دیگه، توجیه ام اینه که چون ماشین نداشتم

بعد حالا دیروز نشستم پشت فرمان، از ذوقم هی خنده ام می گیره، سر پیچ مخصوصا، بعد این معلمه هی می گفت هَو فان؟ ها؟

بله والا، خیلی فان بود کلا

می گفت گاز و فشار بده دو میلیمتر، ترمز و فیلان کن

دو میلیمتر آخه؟

سر پیچ که می رسیدیم، پیچ تموم می شد من هنوز داشتم می پیچیدم، هنوز دستم نیومده فکر کنم، هی سعی کردم تنظیم اش کنم ها، مثلا با خط جلوی ماشین، ال بل، حالا بذار یکم بگذره

کلا خرس گندۀ خوشحالی بودم واسه خودم دیروز

کلا گواهی نامه گرفتن اینجا داستان بسیار درازی ئه، می ری امتحان آئین نامه می دی، بهت یه گواهی نامه می دن که تا یک سال با نظارت یکی می تونی رانندگی کنی، بعد از یک سال می تونی بری امتحان فرمان بدی، حالا من اون آئین نامه هه رو رفتم امتحان دادم، دیروز از معلم ام می پرسم که من یعنی الان باید برم یک سال دیگه امتحان فرمان بدم یا چی؟

می گه نه، اون واسه زیر بیست و پنج ساله، البته می دونم که شما کمتر از بیست و پنج نشون می دی، ولی چون فکر می کنم که احتمالا بیشتر از بیست و پنج سالتون باشه، می تونین هر وقت آماده بودین برین امتحان بدین و بدون نظارت کسی رانندگی کنین

گفتم می بینی تو رو خدا، همه جایی این داستان هندونه گذاشتن

یک داستان دیگه هم هست، چرا جاده های اینها برعکس ئه آخه ؟

من یهو می بینم که ماشین داره بدون راننده می ره، نگو دارم چپ اش و نگاه می کنم، یا بی هوا سمت چپ ام و نگاه می کنم می پر تو خیابون، می بینم اِ باید سمت راست ام و نگاه می کردم که، هی می خونم اول به راست نگاه کن، بعد اش به چپ نگاه کن

حالا دیروز موقع رانندگی، وقتی می رسیدیم سر سه راه، چهار راه، فلکه، یعنی من واقعا واقعا واقعا هیچ ایده نداشتم که الان کجام، باید کجا برم، چند باری فرمان و ول کردم اون وسط مسط ها

ه.و.ن دوچرخه سواری هم ندارم برم تو خیابون یکم مغزم واشه با این مسیر ها

2010-06-03T17:23:00.003+10:00

تو کل زندگیم ده بار هم لاک قرمز نزدم به دست هام، حالا دیروز رفتم بعده مدت ها یه لاک قرمز نارنجی خریدم وغروب به محض رسیدن خونه، بعد از روشن کردن کامپیوتر شروع کردم به لاک زدن

خشک که شد هی نیگاهش کردم، چه خوشگله ها، چرا تا به حال فکر می کردم لاک قرمز به دست هام نمی آد؟ پوست دستم به نظرم سیاه می شد واسه همین نمی زدم

هی رفتم واسه خودم لباس عوض کردم، تاپ سفید پوشیدم، بلوز نارنجی، پیرهن مکش مرگ ما، ژاکت آستین بلند آستین هاش بیاد تا دم انگشت ها، دومن، بلوز بنفش حتی

بعد کم کم نگران شدم، داشتم قلاب بافی می کردم، نوک قلاب که می گرفت به انگشت وسطی دست چپ، فکر کردم ای بابا اینکه خراب شد، دستشویی می رفتم، می خواستم دستم و صابون بزنم هی نگران بودم نکنه نوکش بریزه، امروز صبح هم رفتم حموم می خواستم سرم و بشورم، گفتم ناخون نکشم یه وقت رو سرم که نوکش خیس بخروه لاکش فلان شه

خلاصه داستانی دارم باهاش

آیا تو هر خونه ای یک چاقوی محبوب وجود داره که آدم همه کاری باهاش می کنه؟ پیاز، سیب زمینی، سالاد همه چی

تو خونه ما همیشه بوده، یعنی تا یادم میاد مامانم همیشه یه چاقوی محبوب داشته، یه زمانی اون چاقو تیغه کوتاهه بود، دسته سیاهه، دسته قهوه ای ئه که روش یه دایره نقره ای داره، سرش یکم کجه، تیغه اش اره ای ئه، دستش اش ذوب شده

حالا من هم دارم، همون چاقو تیغه کوتاهه دسته قهوه ای ئه، که باهاش همه کار می کنم، یعنی از غذا گرفته، تا در بسته پستی، پاکت نامه

هیچی می خواستم بگم گم شده، هر چی می گردم نیست

2010-05-30T18:52:00.002+10:00

هفتاد سالش بیشتر بود، تو سوپرمارکت دیدمش، بهم گفت کجایی هستی؟ گفتم ایران

گفت ایران کشور فوق العاده ای ئه، راستی چرا بعضی ایرانی ها می گن ما پرشین ایم؟

گفتم احتمالا به خاطر نگاه های نژاد پرستانه ای که تجربه کردن باشه، شاید هم حوصله ندارن به سئوال های بعدی که پیش میاد جواب بدن

گفت ولی باید بگی ایرانی ام، و ایران خیلی کشور فوق العاده ایه، من هم همیشه می گم من هلندی هستم و این فوق العاده است، با اینکه خیلی خیلی سال ئه که استرالیا هستم

گفت امروز حالم خیلی خوبه، هفته پیش همه اش بیمارستان بودم، ولی هیچ کس باورش نمی شه من تازه از بیمارستان مرخص شدم

امروز اومدم خرید، این عصام رو هم گذاشتم تو چرخ خریدم که با عصا راه نرم که همه فکر کنن خیلی پیرم، تازه امروز ریش هام هم شیو کردم، افتر شیو هم زدم، بو کن

بو کردم صورت اش و، گفتم خیلی خوشبو ئه

گفت امیدوارم که ایران شرایط اش بهتر شه، من هیچ وقت صورت خونی اون دختر یادم نمی ره

دوباره امروز بعد از دو هفته دیدمش، خیلی پیر و خسته بود قیافه اش

گفتم چی شده، مریض شدین؟ بیمارستان بودین ؟

گفت نه،بیمارستان نبودم، ولی حالم کلا خوب نیست

سرفه کرد، صدا داشت سرفه اش، عجله داشتم باید می رسیدم به اتوبوسی که ساعتی یک بار رد می شد، واسش آرزو کردم که زودتر خوب شه و خداحافظی کردم، چند قدم که رفتم جلو، دلم خواست بغلش کنم، برگشتم دیدم نیست، غیب شده بود، فکر کردم با چرخ دستی اش نمی تونه خیلی دور رفته باشه، از سر تا ته سوپرمارکت و دو سه بار گشتم ولی نبود

همه اش امیدوارم که هفته بعد ببینمش

که حالش خوب شده باشه

2010-05-26T19:24:00.006+10:00

یه قرمه سبزی درست می کنم، چهار روز می خوریم، خوش می گذره

یه موقع اگه یکی بفهمه می گه واه حالتون بهم نمی خوره، چمبه هیچی نمی گه

والا حالمون که بهم نمی خوره، خیلی هم دوست داریم جفتمون، چمبه هم نه والا چیزی نمی گه، مگه اصلا باید چیزی بگه، اگه دلش نخواد می ره یه تخم مرغ می خوره

این دفعه تو سبزی قرمه هه یه چند تا کرفس ریختم به نظرم خیلی خوب بود، به هوای خودم مثلا خواستم خورش کرفس درست کنم، بعد یه عالمه سبزی ِ قرمه بود با چهار تا ساقه کرفس، بعد هی می خوردم می گفتم این چرا اصلا مزه کرفس نمی ده، دفعه بعد کمتر سبزی می ریزم

من چرا اینقدر غذا زیاد درست می کنم کلا؟

چون به قول مامان بزرگم دستم به کم نمی ره، یعنی که واسه چهار نفر آدم نمی تونم 4 تا برنج بشورم، 8 تا باید بشورم، اگه یه وقت کم بیاد چی، یا اینکه اگه یکی اضافه شد اون وسط ها چی، طفلی چی بخوره، خب حالا فوقش می مونه فردا می خوریم

یه دونه خیابون اینجا کشف کردیم، مثل چهار راه میدان گرگان، مغازه داره عین میرصادقی، این دفعه می خوام برم سینی بخرم، رو این تخته گوشت ها که نمی شه سبزی ریز کرد، خلاصه لازم می شه یه وقت خواستم جعفری و گیشنیز و نعناع و کلا سبزی معطر قاطی کنم بریزم تو ماکارونی، حال می ده

2010-05-25T09:49:00.003+10:00

یکی از دندون های جلویی ام ردیف بالا مصنوعی ئه، یعنی از اونهایی که درش میارم مسواکش می کنم می ذارم تو لیوان کنارم، دوباره که صبح بیدار می شم می ذارم تو دهنم

چرا درست اش نمی کنم، خب اینطوریه که اگه بخوام برم درستش کنم، دوتای کناری رو می تراشن که به عنوان پایه استفاده کنن بعد یه روکش سه تایی می ذارن و تمام، ولی خب از اونجایی که تنها دندونهای سالم من همین چهارپنج تای جلویی بالا و پایین هستن، فکرش هم نمی تونم بکنم که برم با دست خودم همین هارو هم به فنا بدم

چرا ایمپلنت نمی کنم؟ چمی دونم والا، ایران که بودم هی پشت گوش انداختم، الان هم که گرونه اینجا به نظرم

کلا هم اینکه باهاش راحت ام

خلاصه، داشتم از ایران می اومدم، دادم یه دونه یدکی واسم ساختن که اگه یه وقت این گم شد یا شکست من اینجا بدون دندون جلو نباشم، سعی هم می کنم از هر دو استفاده کنم که عادت داشته باشه لثم به هر دوش

چند وقت پیش صبح زود از خونه رفته بودم بیرون، وقتی اومدم ظهر بود، داشتم کفش هام و می کندم، چمبه بدو بدو اومد دم در که دهنت و سریع باز کن

می گم چرا؟

می گه باز کن

باز کردم، می گه آخیش

چرا خب ؟

هیچی، دیدم دندونت تو لیوانه، گفتم آخ، این دختره رفت بیرون دندونش و یادش رفت

داستان دارم با این دندون، امروز هم پستچی ساعت هفت صبح اومد، من هم خواب آلو، با موهایی که می دونستم عجق وجقه، بدو بدو رفتم در و باز کنم که یادم اومد با چشم های آرایش کرده خوابیدم دیشب، سریع عینک ام و زدم و تو راه یه دستی به موهام کشیدم، در و باز کردم و سلام علیک و بسته رو گرفتم، رفتم خودم و تو آینه ببینم که ببینم قیافم چقدر ضایع بوده ، دیدم دندونم و یادم رفته بود بذارم

2010-05-24T16:56:00.004+10:00

دیشب مهمون داشتیم، کیک خریده بودم و اینها

به خانومه می گم آخه این هم کیکه؟ خیلی خوبه ها، ولی من از اون مدل کیک ها دوست دارم که لایه لایه کیک اسفنجی ئه بعد وسطش خامه داره، که می شه نیم کیلو بخوری حالشو ببری

دو تا تیکه شکلات فندقی که روی کیک داشت و برداشتم گفتم می خوای؟ گفت نه مرسی

من هم هردوش و خودم خوردم

بهم می گه چاق شدی ها، ال بل

گفتم آره، رژیم هم نمی تونم به این راحتی بگیرم، یعنی زورم میاد غذا نخورم، دو روز خوب پیش می رم بعد دوباره گند می زنم

می گه اینقدر نخور، ورزش کن، پیاده روی برو

حرصم در اومده بود از دستش، یه طوری می گه ورزش کن انگار که، یه چی بگم بهش

می گه نیگاش کن، تازه از اینکه نمی تونه نیم کیلو کیک بخوره ناراحت ام هست

تازه شام هم سبزی قرمه داشتیم

الان هم نشستم دارم یه تیکه دیگه از کیکه می خورم، از اون قسمت اش واسه خودم برش زدم که روش شکلات آب کرده داشت

یک دونه چایی هم ریختم، بخاری هم آوردم گذاشتم زیر میز تحریر، همینطور خوش می گذره

حالا رژیم هم می گیرم

از شنبه

2010-05-24T12:09:00.005+10:00

امروز می خواستم برم پست یه سری مدرک پست کنم، وقت برگشتن رفتم این میوه فروشی نزدیک خونه یکم کرفس بخرم و کاهو بلکه قبل غذا بخورم اشتهام کم شه

چند تا دونه لیمو خریدم و یه دونه فلفل دلمه ای قرمز و پنج شیش تا موز، یهو چشم به اسفناج افتاد، دو سه تا دسته بیشتر نبود، گفتم از اینها بیشتر هم داری؟ گفت چند تا می خوای؟

پونزده تا

چشاش بیچاره گرد شد، گفت می خواد چی کار کنی با پونزده بسته، می خوای پای اسنفاج درست کنی؟

گفتم نه بابا، پای اسنفاج چی هست اصلا

خلاصه رفت واسم آورد و به بدبختی کشون کشون آوردم خونه

تو خیالم این بود که یک سوم اش و زیر کنم و تف بدم واسه بورانی اسفناج، بقیه اش هم واسه اسفناج ته چین

کاش یه دونه قابلمه گنده داشتم همه اش باهم تف می خورد، ولی الان باید سه چهار قسمت اش کنم

الان هم سری اولش مشغوله رو گاز

حیف که رب انار نداریم فقط

2010-05-19T13:08:00.002+10:00

پریروزا یه نامه ای از آژانس املاک که خونه رو ازش گرفته بودیم رسید دستمون، دیدیم که صابخونه قراره بیاد از خونه بازدید کنه، بعد یه لیست هم همراه نامه بود که چه چیزهایی رو قراره ببینن و باید تمیز باشه

مثلا پرده ها، کابینت، موکت، سرامیک ها، آینه ها، شیشه ها، اصلا همه چی

بعد ما هم از قانون اینها کم اطلاع، زنگ زدیم به یکی دو تا از بچه های قدیمی تر که جریان از چه قراره، گفتن که بعله اینجا رسم اینطوره که میان بازدید می کنن که احتمالا اگه کثیف کرده باشین خونه رو، بگن تشریف ببرین

ما هم الان دوروزه افتادیم به خونه تمیز کاری، انگار که امتحان داشته باشیم

آخه یه سری تمیزکاریهایی هست که به طور روتین انجام نمی دیم، مثل جارو کردن تراس یا تمیز کردن میز صبحونه روی تراس، چون الان تمیز کنی، دو روز دیگه باد میاد و میز کثیف می شه، کلی هم برگ می ریزه، الان هم که هوا سرده و تراس کلا استفاده نمی شه، خب چه کاریه؟

این خونه ای که ما هستیم پرده مثل مدل ایران که تو خونه داشتیم نداره، اونها راحت بود، پرده رو در میاوردی و می شستی و اتو می زدی و فلان، یا اینکه می دادی بیرون اتو شویی، ولی الان پرده کرکره داریم، بعد چون پنجره ها رو گاهی باز می کنیم، خب کثیف می شه، حالا من از دیشب دونه دونه ، لایه لایه اینها رو تمیز کردم، یعنی اگه خونه خودم بود که فکر کنم می کندم می ریختم دور یه سری نو وصل می کردم، بس که نمی صرفه تمیز کردنش

حالا هم اینجا نشستم منتظر که ساعت دو بشه اینها بیان و برن، دارم فکر می کنم بهشون بگم ما دوست داریم یه سگ یا گربه بگیریم، شاید موافقت کنن

مادربزرگ

2010-03-14T09:23:00.007+11:00

دم عید که می شد، بساط نون عیدی و نون زنجیفیلی و حلوا اُماج به پا بود، آرد می خریدیم و روغن محلی و گردو و خرما و زعفران و

یه روز می شست به درست کردن مواد نون عیدی، گردو ها رو خورد می کرد و مغز خرما رو در میاورد و هل می سابید

خرماها رو می ریخت تو قابلمه که نرم بشن، بعدش گردو، آخر سر هم هل که بوش بمونه

فرداش یه ظرف خیلی بزرگ برمیداشت و شروع می کرد به خمیر کردن، آب و آرد و روغن و مایع خمیر، اون همه مواد واقعا خمیر کردنش سخت بود، وقتی همه اش و با هم مخلوط می کرد، سفره پهن می کرد روی خمیر، به من می گفت برو خمیر و لگد کن، خمیر ورز خورده حسابی رو جمع می کرد به قول خودش عین شکم زن حامله، وسطش و هم با انگشت فشار می داد که وقتی ور اومد و اون سوراخ وسطش هم رفت، بدونه که وقتشه

حالا نوبت مراسم اصلی بود، یه سفره گنده، من و مامان بزرگه و عمه ها یا زن عموها، خمیر و خرما گردو و سینی های فر

خمیر و قد گردو برمیداشت و تو دستش یه ورز کوچیک می داد، بعد خرما رو یه قدی می ذاشت وسطش که نه کم باشه نه زیاد، یه جوری که مهمون وقتی نون عیدی اش و گاز زد هم تو دهنش خرما باشه هم تو نصفه دیگه نون اش

دونه دونه نونها رو می چید توی سینی فر، بعد با قالب مخصوص نون عیدی که ته قرقره های قدیمی اش بود گل می زد، می ذاشت تو فر، حواسش بود که نه خیلی سفید باشه نه خیلی قرمز، اگه سفید بود می گفت بوی خمیر می ده، قرمز بود می گفت سوخته

نون ها رو که از فر در میاورد، می ریخت توی پارچه بزرگ، چون تو سفره عرق می کرد و نرم می شد

بعد که نون عیدی تموم می شد، نوبت نون زنجبیلی بود، هر کسی خمیر و به اندازه یه طالبی کوچیک برمیداشت و با وردنه صاف می کرد، قطرش مثلا یکی دوسانتی می شد، می گفت کمتر از یه بند انگشت، با چنگال می زدن روش، بعد لوزی لوزی برش می دادن و می چیدن تو سینی فر و می پختن

حلوا اُماج از همه سخت تر بود، اون موقع ها که جوونتر بود و زور داشت خودش همه کارش و می کرد، ولی وقتی سنش بالاتر رفته بود یکی دو تا از پسرها یا دامادها رو خبر می کرد، که به وقتش بیاد حلوا رو بزنه

چند روز قبلش، با دوستاش می شستن آرد و تو سینی پهن می کردن، آب بهش می پاشیدن و تو دستشون می مالیدن، یه جوری که دونه های گرد خیلی خیلی کوچیک درست می شد از آرد، بعد که مالیدنش تموم شد، می ذاشتش کنار بخاری یا شوفاژ خشک بشه، هر از گاهی هم بهش سر می زد و دونه های بزرگ و خورد می کرد که کوچیک تر شه

روز موعود، آرد و عسل و روغن و قاطی می کرد، با زعفران، به وقتش مردها میومدن حلوا رو که توی قابلمه بزرگ بود اونقدر می زدن که روغنش در بیاد، هر چند دقیقه روغنی که گوشه ظرف جمع شده بود و از کنارش می گرفت، وقتی حسابی جا افتاد، پهنش می کرد تو سینی و داغ داغ صافش می کرد، روش پودر پسته می پاشید و می ذاشت سرد شه، بعدا لوزی برش می داد و تو ظرف می چید

از این روزها سیزده سال می گذره و من محاله که هر سال موقع خمیر کردن یادت نیفتم مادربزرگ

2010-02-23T19:45:00.004+11:00

هفته ای یک بار می رم پیش یک دختری واسش کتاب می خونم، اولش قرار نبود به کتاب خوندن، می خواستیم با هم نقاشی بکشیم، ام اس خیلی خیلی پیشرفته داره، دنبال یکی می گشت که دستاش نلرزه، من هم داوطلب شدم، ولی خب فعلا تو مود نقاشی نیست، می شینیم به کتاب خوندن

هفته ای دوساعت می رم خونه شون، کتابی که داریم می خونیم یک داستانی ئه که در زمان غار نشینی اتفاق می افته، تو هر جمله سه تا کلمه اش و نمی فهمم، بهم می گه بگو خب واست توضیح می دم، خب اگه بخوام این کار و کنم که باید تو هر جمله ای سه تا سکته بزنم، خلاصه نمی صرفه، می خونم و میرم با این لهجه الکن

ولی خب کتی دوست داره، یعنی مشکلی با لهجه و اینها نداره، حداقل خودش اینطوری می گه، می فهمه داستان از چه قراره

پیش کتی من از هیچی نمی تونم حرف بزنم، یعنی از خوشی ها که می خوام بگم، احساس می کنم خب درست نیست واسه یه آدمی که همیشه روی تخت دراز کشیده از خوبی های زندگی گفت، خب یه حس بدی به آدم می ده، احساس می کنم اگه چیز خوش آیندی بگم دارم زندگی ای که نداره رو می کنم تو چشم اش، از بدی ها هم نمی تونم بگم، چون احتمالا پیش خودش می گه این دختر خیلی قدر نشناسه، یعنی حتی اگه اون هم نگه خودم اگه بخوام غر بزنم پیش اش در مورد خودم همینطوری فکر می کنم

امروز بهش می گم کتی من اصلا احساس می کنم ایزوله شدم، همیشه تو خونه تنهام، حس تو اجتماع بودن ام رو هی دارم سرکوب می کنم چون موقعیت اش نیست، بعد هر از گاهی که یه موقعیت مهمونی پیش می آد، نمی رم، اینقدر که این حس و سرکوب کردم احساس می کنم دیگه دلم نمی خواد تو جمع باشم، انگار تنهایی رو دوست دارم

مثل این می مونه که یکی رو هی بخوای بغل کنی نتونی، بعد از یکی دو سالی که به این منوال گذشت و هی مجبور بودی این حس بغل ات و سرکوب کنی، یه روزی می رسه که دیگه حتی به فکرت نمی رسه که می شه اون و بغل کرد

وقتی داشتم این و می گفتم، بر طبق عادت گفتم یو نو وات آی مین؟

گفت آره

بعد گفتم عجب خری هستم من، معلومه که می دونه، آدمی که از چهارده سالگی ام اس داشته، بعد رو ویلچر بوده و هزار تا چیز دیگه، نمی دونه حس سرکوب شده یعنی چی؟

خلاصه اینقدر به خودم فحش دادم که نگو، از این به بعد تصمیم گرفتم فقط در مورد آب و هوا حرف بزنم، یا سکوت کنم، یا همون کتاب غار نشین ها رو بخونم تا چرت نگم اینقدر

خری که من ام

ولی داشتم راست می گفتم، من تنها شدم، همه دوست هام و جا گذاشتم ایران، اینجا هم دوست داریم یه چند تایی، ولی خب اینها دوست خانوادگی ان، یعنی که مثلا با هم می ریم بیرون، گاهی خونه هم مهمونی

منظور من دوستی ئه که واسه خودم باشه، مثل قدیما

یه چند باری تلاش کردم دوست بشم با کسی، ولی نشد

دوست دلم می خواد

2010-02-21T22:24:00.005+11:00

بعضی آدم ها خنده و خوشالی و ناراحتی و غم و هر کوفتی که داری و می کشن، به این صورت

نشستیم دور هم داریم می خندیم سر یه موضوعی، بر می داره یهو جدی می شه می گه اصلا این خنده داره شماها دارین می خندین؟

یعنی زمان و حس و حال قبل از گفتن این جمله و بعدش زمین تا آسمون با هم فرق داره خب، خنده تو دهن آدم می ماسه اصلا، حالا هی به روی خودت نیار این یه زری زد حالا، نمی شه که، ته دلت خنده هه مثل قبل اون جمله نیست

داری درد دل می کنی، گریه زاری و این صوبتا، بر می داره می گه، بابا این همه مردم مشکل دارن تو هم به چه چیزایی چسبیدی، اصلا ناراحتی داره؟ گریه داره؟ فکر نمی کنی داری شورش و در میاری؟

حالا شما وسط گریه بردار یهو برین بهش، بردار بحث راه بنداز، نمی شه که

همین دیگه

بعد از این همه مدت وبلاگ ننوشتن، یهو اومدم این و نوشتم، دلم می خواد به خودم بگم وااا یه کلوم از مادر عروس

2010-02-04T17:08:00.004+11:00

خداحافظ مادربزرگ

2009-12-18T10:08:00.003+11:00

طرف من و هشت سال پیش دیده، یه دوست پسری داشتیم مهرداد نام، بعد الان می پرسه راستی مهرداد چطوره ؟

بعد دارم فکر می کنم حالا ببین از هشت سال پیش چه چیزا که عوض نشده، این یه ثانیه هم پیش خودش فکر نمی کنه که ممکنه من با مهرداده نباشم دیگه

باز حالا این که خوبه

من کوچیک بودم انگاری یه عادتی داشتم که دستم و هی می کردم تو نافم، بعد مامانم واسه اینکه ترکم بده دو تا چسب به صورت ضربدر می زد روی نقطه مورد نظر

قشنگ یادمه به جان خودم یکی از دوستای مامانم و دیده بودم بعده مثلا پونزده سال، حدود بیست سالم بود، بعد ورمیداره به من می گه یادته دستت همه اش تو نافت بود ؟

یعنی طوری من و نیگاه می کرد و می خندید که انگار هنوز من 5 سالمه و روی نافم چسب ضربدری

والا آدم در عرض یه هفته می تونه کلی عوض بشه، چطوری فکر می کنن آخه اینطور آدم ها؟

2009-12-11T17:29:00.002+11:00

زنگ زدم بهش می گه مهمون داریم

می گم کی ان؟ بچه های ایرانی ان؟

می گه نه بابا، خارجی ان، استرالیایی ان

فکر کن اومده استرالیا بعد به مهونهای استرالیایی اش می گه خارجی

2009-11-21T22:32:00.000+11:00

2009-11-21T15:12:00.007+11:00

دستات دور کمرم

سفت

دستام حلقۀ شونه هات

پیرهن ات

مچاله، توی مشت ام

یه آهنگ رقص دار

خودت و من و به پهلو تاب می دی

آروووم

لالایی

من ولی ریتم آهنگ

تاب های کوچیک کوچیک

شونه هام، پهلوها

موج ام توی دستات

تن ات

گونه ام به گونه ات

لب ام

یواش

کنار گوش ات آهنگ رقص دار و می خونه

2009-11-17T16:50:00.000+11:00

هیچ وقت یادم نمی ره روزی رو که رفته بودم کافه داشتم گودر می خوندم، بعد آقای کافه چی وقتی از پشتم رد شد صفحه مانیتور و دید واحتمالا فکر کرد من عرب هستم، بعد قهوه و کیک نصفه من رو از روی میز برداشت بدون اینکه از من سئوالی بپرسه

اون روز به دلایل زیادی چیزی نگفتم، مثلا عدم توانایی در بحث کردن به علت اشک دم مشک بودگی شدید ناشی از غم غربت در روزهای اوائل مهاجرت، آشنایی نداشتن به حقوق خودم به عنوان یه مشتری، زبان انگلیسی الکن و یه سری دلایل دیگه

البته اینطور نیست که اگه امروز کسی این کار و بکنه پاشم باهاش بحث کنم، چون یه سری از اون دلایل هنوز پابرجاست، ولی حداقل یه انگشت که می تونم نشون بدم

2009-10-29T23:11:00.002+11:00

دیشب دوست داشتم دیر بخوابم، یکم خونه تاریک و ساکت داشته باشم

خوشحال بودم خیلی از رویاهای پریشبا، واسه چمبه یه یاداشت گذاشتم که صب بیدارم نکنه

ساعت ده و خورده ای بیدار شدم و خوشحال بودم، به خونه و به ظرفهای نشسته روی میز نهارخوری سلام کردم، به آشپزخونه کثیف و شلوغ پلوغ، بعد مسواک نزده و صورت نشسته رفتم اتاق چمبه، داشت درس می خوند، مثل هر روز رو پاهاش نشستم سرم و گذاشتم رو شونه اش، از این مدلی ها که لب هام می خوره پشت گردنش، خوشحال بودم، بهش گفتم بیا یه بچه به فرزندی قبول کنیم که رنگ پوستش تیره باشه موهاش هم فرفری، خندید، از نوت دیشبم خندید که واسش نوشته بودم کرم نریز صب بذار بخوابم

خوابالو بودم هنوز

یکم وول زدم تو دست و بالش، پشت گردنش و بوس کردم، بلند شدم از اتاقش رفتم بیرون

دستشویی، مسواک، جمع کردن ظرفها از رو میز، بردنشون تو آشپزخونه، یه قهوه درست کردم تو ماگ سوپ خوری ام، با شیر، اومدم نشستم پشت میز و کامپیوتر و روشن کردم

گودر می خوندم و ایمیل چک می کردم، یاهو رو روشن کردم دیدم یکی از دوستام که انگلیس درس می خونه هست، باهاش صحبت کردم دیدم درست درمون جواب نمی ده، داشتم خدافظی می کردم، دیدم نوشت حالش خوب نیست، مست بود، داشت گریه می کرد

گفت دلم تنگه، خرابم، داغونم، عجب زندگی گه ایه

خلاصه حرف زدیم حرف زدیم، از گه بودن زندگی و از دوری و از دوستامون و از خاطرات و از خیلی چیزا

باز به این نتیجه رسیدیم که عجب زندگی گه ایه

گریه اش بهتر شد، قرار شد زنگ بزنه ایران، خدافظی کردیم

نهار و گذاشتم گرم شه، نهار خوردیم، مامانم زنگ زد، دلش تنگ شده بود، گریه اش گرفته بود، واسه داداشه، واسه من، که دوریم

خداحافظی کردم

دیگه از خوشحالی صبحم هیچی نمونده بود، ته کشیده بود، همینطوری هم دلتنگی بهش اضافه می شد

تصمیم گرفتم درس بخونم، چندین ساعت پشت میز نشستم، همه کار کردم غیر از درس

چمبه رفت بیرون

تنها بودم خونه، حوصله نداشتم دیگه کاری کنم، کنترل گرفتم کانال کانال کردم، چهار ساعت

صدای کلید چمبه اومد، رفتم کنار در ایستادم تا در و باز کنه، تا من و دید خندید، بغلم کرد، گفت نیگا باز گوشه های لبش افتاده پایین، چیه باز نصف کره زمین اومدی اینور تر ؟

آره

من امشب نصف کره زمین اینورتر ام

2009-10-25T20:01:00.001+11:00

نمی دونی من چه دست و پایی می زنم وقتی می بینم لحن دوست قدیمی ام پشت تلفن سرده

وقتی جواب ایمیل نمی ده

جواب آفلاین نمی ده

از اینجا زنگ می زنم شماره من و می بینه برنمی داره

وقتی راه دوری درد این چیزا خیلی بیشتره چون دستت به هیچ جا بند نیست

حتی اگه یه شهر دیگه بودم پا می شدم میومدم یقه ات و می گرفتم می گفتم چته خب ؟

ولی خیلی دورم

فقط دست و پا می زنم

همه احتمالات ممکن و تو مغرم مرور می کنم و باز نمی دونم چی شده

خب چرا نمی گی چی شده ؟

2009-10-22T19:53:00.002+11:00

من همیشه قدر کاغذ رو دونستم، از چیزهای بی خودی پرینت/کپی نگرفتم، از پشت ورق ها واسه پرینت گرفتن/نوشتن و کارای دیگه استفاده کردم و خیلی چیزهای دیگه، ولی از وقتی اومدیم اینجا باز بیشتر رو این موضوع حساس شدم، از بس که اینها کاغذ حروم می کنن، یعنی آدم وقتی مصرف کاغذ اینها رو می بینه اشکش در میاد، بعد دلت می خواد حداقل خودت بیشتر مراعات کنی

استاد میاد سر کلاس، بعد از یه چیز 40 صفحه ای پرینت گرفته، در صورتی که اصلا لزومی نداشته، فقط واسه اینه به بچه ها نشون بده، بعد از همون جایی که نشسته اون و می گیره بالا، می گه این هم پرینت گرفتم که به شما نشون بدم، می تونید برین تو سایت ببینین، بعد اضافه میکنه که چقدر کاغذ حروم کردم! ؟

در صورتی که از همون اول می تونست بگه برین تو سایت فلان ببینید، دیگه پرینت نمی خواد که

چقدر کاغذ می ریزن تو صندوق پست آدم، تبلیغات، نامه های بی خودی

مثلا بانک وقتی دائم با شما در تماس هست با ایمیل، دیگه لزومی نداره صورتحساب ماهیانه شما رو به آدرس خونه تون پست کنه، ولی این کار و می کنه، یا حداقل می تونه از مشتری هایی که واقعا این صورتحساب رو می خوان نظرخواهی کنه که پست کنه یا نه

مثلا رفتیم سر کلاس کامپیوتر، کار امروز اینه که یه نامه رو به فرمت فلان تایپ کنیم، وقتی همه تایپ کردن استاد می گه پرینت بگیرین ببینین

در صورتی که نه بچه ها اون نامه رو نگه می دارن نه خود معلم، همه روونه سطل آشغال می شه

استاد واسه بچه ها هر کدوم ده تا ورق کپی میاره که مثلا تکلیف کلاسی، در صورتی که می تونه اونها رو پشت و رو کپی بگیره و بشه پنج تا، یعنی به همین راحتی ما که 14 نفریم تو کلاس، به جای 140 تا ورق می شد 70 تا، حالا بماند که تو چند تا از این کلاس ها این کار و می کنن

از این مثالها زیاده

ولی نمی دونم این موضوع واقعا به چشم خودشون هم میاد یا نه

2009-10-16T12:25:00.005+11:00

آپارتمانی که توش زندگی می کنیم آجرهای قرمز داره، که دوست دارم، حیاطمون درخت داره، اسم درختاشو خیلی نمی دونم، ولی یه دونه درخت ازگیل داره که تازه میوه داده من هم یکی دوبار ازش میوه کندم خوردم، مزه اش خوب بود، شیرین، ولی من شکوفه های ازگیل و بیشتر از میوه اش دوست دارم بس که بوش خوبه

از این گلهای بابا آدم هم داره، برگهای پهن دارن، که اگه گل بده سفیده، شکلش یادم نیست دقیق ولی فکر کنم شبیه گل شیپوری بود

خونمون یه بالکن داره، کوچیکه ولی منظره اش خیلی خوبه، رو به حیاط

صابخونه وقتی داشته از خونه می رفته یه میز کوچیک و دو تا صندلی رو گذاشته رو بالکن، یه میز گرد کوچولو که قشنگ اندازه اس

اولا که اومده بودیم خیلی استفاده اش نمی کردم، ولی الان هر روز غروب یه رومیزی بته جقه قرمز پهن می کنم رو میزه، متعلقاتم رو ورمیدارم و میرم، می شینم رو صندلی ِ رو به حیاط، لم می دم و پاهام و تکیه میدم به دیوارش

ما طبقه اولیم و دیوار بالکن هم کوتاه، انگار که وسط حیاط نشسته باشم

حیاطی که وقتی هوا تاریک می شه نمی دونم کی ؟ ولی یه نفر یه دونه چراغ حبابی گنده که وسط حیاط هست رو روشن می کنه

یه نور نرمی می فرسته لای این درختها و بته ها، خوب

آدم اصلا یهو خنده میاد رو لبش وقتی این چراغه روشن می شه

اینجا هواش باد زیاد داره، یه طوری که احساس می کنم این درختها خسته نمی شن؟

یه کار دیگه هم که صابخونه کرده اینه که یه چیز چوبی که نمی دونم اسمش چیه وصل کرده رو سقف بالکن، بعد هر وقت که باد میاد این چوبها به هم می خورن و یه صدای خیلی خوبی میده، عجیب

یعنی اصلا کاربرد این وسیله همین ِ که بذاری اش جایی که باد بهش بخوره، بعد شروع کنه به نواختن واست

حتی اون سوراخی هم که وسطش داره شاید مثل این باشه که گنجشکی پرنده ای بره توش لونه بسازه

ولی نه

به نظرم فقط واسه صداست، صدا

یعنی وقتی اون نی ها بهم می خورن

یادمه روزهای اول هی فکر کردم آخه این صدای خوب از کجا میاد

2009-10-09T01:22:00.003+11:00

بعد از ظهری چیزی حدود5 ساعت نشستم به این نقاشی نگاه کردم، می خواستم بفهمم اینکه موهاش جلوش این شکلیه پشتش چطوریه؟

بعد خلاصه هی گل گرفتم دستم و با احتمالات مختلف جلو رفتم

بعد که فکرام تموم شد، گفتم برم تو نت بگردم ببینم شاید طرح دیگه ای از پشت سرش باشه

یا شاید یه نفر دیگه که نقاشی اش خوب بوده یه فکری به کله اش زده از پشت موهای این خانوم و کشیده باشدش

تا این و پیدا کردم

ولی آخه لامصب، جلو موهای رو اینطوری کردی قبول، چطوری می شه یه نفر پشت موهاش و این مدلی درست کرد آخه

این که نصف موهاش و از جلو آورده به پشت و بالای گوش پیچونده

اون حجم انبوه پشت سرش و از کجا آوردی خب

اصلا گیرم که همینقدر مو داشته، از کجا شروع کردی به بافتن ؟

...

2009-10-04T23:02:00.005+11:00

چمبه می گه چقدر آرایشت قشنگ شده، چقدر این ست لباست خوب شده، چقدرغذا خوشمزه شده و یه سری از این چیزا

پریروزا داشتیم نهار می خوردیم، می گه وای، چقدر اسفناج ته چین ِ خوشمزه شده

می گم آره، خیلی خوب شده، اسفناج ها که اومدن خونه رفتن خودشون ُ شستن پریدن تو دیگ که تف بخورن، بعد پیازها خودشون و خرد کردن و سرخ کردن و با اسفناج ها قاطی شدن، نمک و ادویه بهشون اضافه شد با رب انار، بعد مرغها که از قبل خودشون و یکم سرخ کرده بودن رفتن پیش اسفناج ها، برنج ها رو خودم دیدم رفتن تو دیگ آب جوش، خودشون و آبکشی کردن، بعد سیب زمینی ها که از قبل خودشون و پوست کنده بودن و تیکه تیکه برش داده بودن رفتن ته ِ دیگ چیده شدن، بعد نصف برنج ها از تو سبد رفتن رو سیب زمینی ها نشستن، بعد اسنفناج و مرغ هم به همین ترتیب، بعد دوباره بقیه برنج ها، بعد زیره از توی کابینت اومد یکم خودش و پاشوند رو برنج و داشت می رفت دم کنی رو پیچوند دور در قابلمه و شعله رو میزون کرد و رفت

حالا هی من اینها رو تعریف می کنم اون می خنده

می گم آره بخند :دی

بعد از اون روز من هم هی راه می رم می گم، خونه چقدر تمیز شده، ای وای آشغال ها هم برده شدن، اِ این خریده هم انجام شد

از رو هم نمی ره

دارم ظرف می شورم میاد تو آشپزخونه، می گم می بینی ظرفا چقدر قشنگ شسته می شن خودشون؟

بعد اون هم می گه، آره، ولی من موندم تو چرا اینجا وایسادی :دی

می گم دارم نگاه شون می کنم یه وقت دعواشون نشه بزنن هم و بشکن :دی

2009-10-04T16:34:00.000+11:00

یعنی عالی

2009-10-03T22:38:00.003+10:00

بعضی ها اونقدر بدی بهم کردن که واقعا دیگه خوبی هاشون از ذهنم رفته

گاهی که یه اتفاق خوش آیندی میفته، یهو یادم میاد از تجربه باحالی با حس مشابه با یکی از این آدم هایی که ازشون کلی خاطره بد دارم

امروز من و چمبه رفته بودیم خرید اول ماهمون رو انجام بدیم، بارون میومد نم نم از اونهایی که چتر نمی خواد، موقع برگشتن از اتوبوس که پیاده شدیم با اون همه باری که دستمون بود، بارونی شروع شد به قول گرگانی ها نِی دسته، به محض پیاده شدن خیس آب شدیم، خلاصه شروع کردیم به دویدن، وسطای راه دیگه می دویدیم و بلند بلند می خندیدیم، هر دومون قدم هامون و شل کردیم که یعنی ما که دیگه خیس شدیم، از این بیشتر که نمی شه، بذار حالشو ببریم

هی راه رفتیم و به هم نگاه کردیم و غش غش خندیدیم

یاد اون روزهای 18 سالگی افتادم که آخر هفته ها با دوست پسره می رفتیم نهارخوران یه جای خلوت پیدا می کردیم داد می زدیم، بلند، بلند، یادم میاد اولین باری که بلند داد زدم، وسط داد دوم گریه کردم، ولی بعدش که دادمون تموم شد چقدر خوشحال بودیم، بلند می خندیدیم، از این ها که سرم و می گیرم بالا

خلاصه خواستم بگم فلانی، تو اذیت زیاد کردی، ولی بعضی تجربه ها توی رابطه با تو خیلی خوب بود

2009-09-30T23:06:00.003+10:00

دارم یه فیلم دانلود می کنم از رپیدشر، کلن 34 تیکه اس، همه اش می ترسم آخرین تیکه اش خراب از آب در بیاد و اون 33 تیکه ای که دانلود کردم حروم شه

مثل امتحان کردن کلید می مونه از توی دسته کلید صد تایی، همه اش احساس می کنی آخرین کلید درسته، حالا هی دسته کلید و از اول و وسط و آخر امتحان کن، اینها مهم نیست

مهم آخرین کلیدی هست که تو امتحان می کنی

2009-09-30T17:37:00.003+10:00

کمک می طلبم

من نمی دونم آیا نرم افزاری واسه این موضوع وجود داره یا نه

من عکس سه رخ از سمت راست و از سمت چپ یه مجسمه دارم، می خوام بدونم آیا نرم افزاری چیزی هست که بشه این دو تا عکس رو بهش داد و عکس تمام رخ تحویل آدم بده ؟

2009-09-30T16:58:00.002+10:00

میگه اینجا هوا خیلی تمیزه، به خدا ما تهران که بودیم، من بردیا رو مثل دسته گل میکردم می فرستادم بیرون، وقتی بر می گشت خونه مثل حاجی فیروز بود

شوهرش و می گه

2009-09-25T18:08:00.002+10:00

داداشه چهارشنبه اول مهر ساعت هشت و نیم شب از ایران رفت

نگران مادرم

2009-09-24T18:04:00.002+10:00

یه استاد موسیقی داشتم، یه کتابخونه نصفه نیمه داشت تو دستشویی اش

اولین بار که رفتم خونش دستشویی با اون صحنه مواجه شدم، فهمیدم که واقعا بعضی ها فقط یه چی شنیدن ها، آخه یکی نیست بگه آدم حسابی، تو دستشویی ایرانی، تو اگه بخوای بشینی کتاب بخونی، خب جدای از اینکه زانوهات بعده پنج دقیقه پدرش در میاد، افتادگی می گیری خب

بعد چطوری کتاب و کنترل می کنی(ال افتادن از عقب) من مثلا فکر می کردم خب میاد کتاب و ورمیداره می شینه، بعد شروع می کنه به خوندن، بعد کارش تموم شد کتاب و که کف دستشویی نمی ذاره، بلند می شه می ذاره سر جاش، دوباره می شینه خودش و می شوره یا پاک می کنه و تمام، چون اگه کتاب و بذاره کف دستشویی خب جدای از اینکه ممکنه خیس بشه، باید بعد از عملیات پاک کردن/شستن با دست نشسته ورش داره بذاره سر جاش

من که می رفتم دستشویی تو کل زمانی که صرف می کردم همه اش بالا رو نگاه می کردم این کتابخونه اش نیفته رو سر من

2009-09-23T17:25:00.003+10:00

بچه اولش و سیزده هفتگی سونوگرافی کرد دید لب شکریه، رفت با هزار تا دردسر سقط کرد، من گزارش سونو رو ندیدم ولی می گفت وضعش خیلی خراب بود، رفت پیش یه دکتر بی شرفی که می خواست رحم 15 هفته شو سزارین کنه، ولی خب شانس آورد که شب شد و دکتره ظاهرا خوابش مهمتر از مریضش بود و دیر رسید و داروها جواب داد و بچه سقط شد

بعد از تقریبا شیش ماه دوباره حامله شد، این دفعه خود به خود سقط شد بچه

اینها هم بالاخره بعده هشت سال تصمیم گرفته بودن که بچه دار بشن، حسابی نگران بودن که این موضوع دردسر بشه، دیگه رفتن مشاوره ژنتیک که نکنه مشکلی داشته باشن که نداشتن، خلاصه تصمیم می گیرن واسه بار سوم حامله بشن

یه حاملگی خوب داشت، همه چی هم نرمال بود تو سونوگرافی هاش

خودش می گفت چون دیگه خیلی دردسر کشیده بوده دلش نمی خواست طبیعی زایمان کنه واسه دردش، با دکترش قرار می ذارن واسه 30 مرداد که سزارین کنه

چند روز قبل از موعد دردش می گیره می ره بیمارستان، خلاصه تا دکتر بیاد زایمان طبیعی می کنه، ولی همه چی خوب، همه خوشحال

فرداش که قرار بوده مرخص بشه، دکتر نوزادان بچه رو معاینه می کنه، می بینه متاسفانه "کام شکری" ئه، خلاصه درسرها شروع می شه، فرداش بچه مشکل زردی پیدا می کنه راهی بیمارستان کودکان می شن، بعد عفونت خونی واسه بچه، خودش هم بخیه هاش پاره شده بود در اثر حرکت زیاد و عفونت کرده بود

خلاصه بعده دو هفته هر دو میان خونه

می گه دکتر گفته بچه باید تا یه سالگی پروتز بذاره بعد هم جراحی کنه

طبیعتا خیلی خیلی ناراحت بود، دردسر های درمان یه طرف، اینکه بچه نمی تونه خوب شیر بخوره و طبیعتا خیلی مواظبت می خواد، وزن به سختی می گیره، همینطوری اش به بچه نوزاد باید تند تند مادر شیر بده، حالا واسه این بچه تعداد اون دفعات رو دو برابر کنید

می گفت در عرض یک روز زندگیمون از این رو به اون رو شد، می بینی فاصله بین خوشبختی با غم چقدر کوتاهه

2009-09-22T09:01:00.002+10:00

من فکر نمی کردم از دل برود هر آنکه از دیده برفت

یکمی فکر می کردم راستش، ولی به این سرعت آخه ؟

2009-09-19T21:32:00.002+10:00

تولدم مبارک

بیست و هشت شهریور سال هزار و سیصد و هشتاد و هشت

بیست و نه سال تمام

2009-09-02T19:16:00.001+10:00

2009-09-01T16:19:00.002+10:00

من تو کار این چمبه موندم

داره نرم افزار نصب می کنه، بعد میاد رو تخت می خوابه

قشنگ خوابش می بره

بعد هر ده دقیقه بیدار می شه، بلند می شه می ره پای کامپیوتر تو یه اتاق دیگه، یه نیگاه می اندازه دوباره میاد می خوابه

دوباره ده دقیقه بعد همین کار و می کنه

بهش می گم وایییی، چرا اینطوری می کنی، انگار من و دم به دقیقه بیدار می کنی، چرا هی بیدار می شی خب ؟

می گه می خوام برم ببینم تا کجاش نصب شده ؟

.
بعد تازه دیشب من یه سوتی عظیم دادم

به آسمون نگاه کردم تو تاریکی، بعد گفتم عزیزم، نیگا چقدر ماه اینجا تند حرکت می کنه، فکر کنم واسه اینکه نیمکره جنوبیه اینطوریه، ها ؟

می گه، ماه تند حرکت می کنه دیگه ؟ آره ؟ فکر نمی کنی اون ابرها هستن که دارن تند حرکت می کنن ؟

2009-09-01T15:35:00.003+10:00

روزای اول اصلا از من نمی پرسید کجایی هستم، حتی روزی که اسمم رو بهش گفتم با اینکه هی تلفظش می کرد و واسش سخت بود، گفت خیلی قشنگه اسمت، ولی باز نپرسید کجاییه ؟

حس می کردم کنجکاوه همه اش، ولی خب نمی خواست بپرسه، تا یه روز داشتم یه چیزی تعریف می کردم که توش ایران داشت، بعد گفت شما ایرانی هستید ؟

خلاصه کم کم سئوالاش شروع شد مثلا یه وقتی که داشتم آهنگ گوش می کردم میومد می پرسید چی گوش می دی ؟ موسیقی ایرانی ؟

کجای ایران زندگی می کردی ؟

چطوری بود ؟

آب و هواش چطور بود ؟

چهار هفته پیش پرسید اسم شهری که توش زندگی می کردی چی بود، گفتم گرگان

بعد دیروز تا رسید طبق معمول پرسید که چطوری ؟ خوبی ؟ با این منظور که با مهاجرت چطوری

گفتم اممم، بد نیستم، یکم احساس آدم فضایی بودن می کنم کلن

گفت خب من هم اگه گرگان بودم همین احساس و داشتم

اول فکر کردم اشتباه شنیدم، گفتم کجا ؟

گفت گرگان دیگه، شهر تو

بعده یه ماه یادش مونده بود، گفتم تو یادته شهر من و ؟

2009-09-01T15:29:00.003+10:00

آدم گاهی خوب معنی خون به جوش اومدن و می فهمه

2009-08-31T20:39:00.005+10:00

یه نفر به من یه سری عکس داد، بعد وقتی بازشون کردم دیدم همه عکس های خودم ئه تو موقعیت های مختلف، بدون اینکه خبر داشته باشم، بعد به نظرتون منظوری داره ؟

البته همزمان هم من گفتم حالا که اینطور شد تو هم بیا این سی دی رو بگیر، همه اش عکس های خودش بود تو موقعیت های مختلف، خب طبیعتا هم خبر نداشت

خب من منظور داشتم البته

2009-08-29T16:48:00.003+10:00

اولین باری که داداش آدم باهاش درد دل می کنه

بعد از هزار سال

دوشنبه دوم شهریور سال 1388

2009-08-24T19:41:00.002+10:00

دارم کم کم به این فکر می کنم که فرم اپلیکشن پر کنم واسه دانشگاه، ولی از طرفی هنوز رشته ای که واقعا دلم واسش بره پیدا نکردم، چمبه غر می زنه که چرا کاری نمی کنی

از بس هم که همه اش اینترنتم دیگه اعصابم خراب شده از دست خودم

گاهی دیگه حالم از صفحه مانیتور بهم می خوره، مثل آدم هایی که هیچ کاری نداشته باشن انجام بدن

امروز داشتم فکر می کردم بعدنا که پیر شدم چقدر قراره حسرت این روزهایی رو بخورم که حروم کردم، نمی دونم

چند تا رشته مدنظرم دارم، یکی شون و دوست دارم، بقیه رو می شه ازشون پول در آورد، واسه همون هم می گم که دلم و هنوز نبرده، یعنی که برم این رشته ای که دوست دارم و بخونم ولی پول از کجا در بیارم خب، چمی دونم شاید هم استعدادم شکوفا شد یهو تونستم از این رشته هه پول در بیارم ها ؟

می ترسم پشیمون بشم، این ترسه از پشیمونیه ها، بدتر مانع من می شه

تازه امروز یه پیشنهاد جدید هم دریافت کردم، سر کلاس زبان موقع پخش لیسنینگ یا موقع صحبت های استاد من سریع نتهای فارسی برمی دارم، بعد یه سری اینها رو دیدن و به این نتیجه رسیدن که من باید برم مترجمی بخونم چون همزمان گوش می دم، به فارسی ترجمه می کنم و می نویسم

به نظر خودم هیچ وقت یه توانایی نیومده این موضوع، به نظرت یعنی این الان یه چیز خاصی ئه ؟

راستی، گفته بودم که واسم کتاب بفرست یادته ؟

بیشتر از اینکه دلم بخواد کتاب بخونم دلم می خواد کتاب دور و ورم باشه، حتی بیشتر دلم می خواد که بسته پستی دریافت کنم، نمی دونی با چه عشقی من می رم این صندوق پستمون و وا می کنم، از دیدن قبض آب و برق هم خوشحال می شم حتی، یه وقتی که یه نامه میاد که اسم من روشه که تو هوام، حالا نامه می خواد صورت حساب بانک باشه

ولی خب کم کم دارم به این نتیجه می رسم که بشینم کتاب انگلیسی بخونم، ولی خب گرونه، یه دونه کتاب با کاغذ معمولی چل هزار تومنی می شه، تو رو خدا الان نگو برو از کتابخونه قرض بگیر

اپلیکیشن یکی از دانشگاه هایی که از وقتی ایران بودم بهش فکر می کردم و پرینت گرفتم جلو چشمم گذاشتم، یه سری جاهای خالیشم پر کردم، منظورم این بوده که صرفا جلو چشمم باشه که حواسم به خودم باشه که یعنی من قراره یه کارایی کنم در آینده

بعد نمی دونی یه سئوالای مسخره ای داره من حرصم در میاد، مثلا در مورد دانشگاه ما چی می دونید؟ یا اینکه چه انگیزه ای داشتید از اینکه اینجا رو واسه تحصیل انتخاب کردین ؟ یا اینکه مثلا چه آینده ای رو واسه خودتون متصورین با خوندن این رشته ؟

خب آخه من نمی دونم، واقعا من آینده رو متصور نیستم الان، من صرفا دوست دارم برم این و یاد بگیرم، اگه مثلا بپرسه می خواین بیاین بافتنی یاد بگیرید که در آینده چی کاره بشید یا چه آینده شغلی و اینا، من دقیقا جوابم اینه که بشینم بافتنی کنم، حالا نمی دونم اگه به این سئوال به همین صورت جواب بدم قبوله یا نه ؟

هر چند، از یه طرفی دارم فکر می کنم که حالا که من فعلا فوکوسم رو زبان ئه، گیرم که بگن نه، قبول نیست، حالا البته مصاحبه هم داره

اصلا می دونی، من یه چیزی فهمیدم، اینجا اگه به عنوان یه فرد بومی بخوای درس بخونی پوستت کنده است، یعنی رشته های خوب بخوای بری از هفت خوان ردت می کنن، ولی اگه دانشجوی اینترنشنال باشی و بخوای همون رشته رو بری، چون قراره پول بدی کلی تحویلت می گیرن و این مراحل و واست راحت تر می کنن

برن گمشن بابا، همه جا همینه

حالا که من اصلا تصمیم نگرفتم، لابد الان می گی هر دقیقه من یه حرف می زنم، همه اش هم با هم تضاد داره، خب فعلا همینه دیگه

چی کار کنم، گه گیجه دارم

2009-08-23T20:50:00.001+10:00

زیبا شهر ِ گرگان

2009-08-18T18:02:00.002+10:00

و من آدمی هست که با یک ایمیل تمام معادلات زندگیش بهم می ریزه و خاک بر سرش

2009-08-15T23:50:00.003+10:00

رادیو می گه دولت واسش صرف می کنه از هر لحاظ که مردم سیگار بکشن

هم اینکه مالیاتی که روی سیگار می گیره، خیلی خیلی زیاده، یعنی یه راه کسب درآمد خیلی مهمه، چیزی بیشتر از 20 میلیارد دلار در سال

هم اینکه سیگاری ها اکثرن زود می میرن و به سن مثلا 90 سالگی نمی رسن که دولت بخواد بعد از دوران بازنشستگی شون روشون هزینه کنه، هم درمان هم چیزهای دیگه

2009-08-11T23:20:00.002+10:00

لامصب این پیاز سرخ کردن بد چیزیه

من چار ساعت پیش یه چی درست کردم هنوز چشام می سوزه

این از این

بعد من نمی دونم چرا فکر می کنم از ایران تا اینجا باید یه سری خواسته های آدم عوض شده باشه، البته در مورد خودم نه ها، در مورد چمبه، مثلا فکر می کنم از چیزی که قبلن خوشش نمی اومد الان می تونه خوشش بیاد لابد، فکر مسخره ای هست، ولی من کلن یه نفر بره موهاشم بزنه فکر می کنم الان باید یه سری تغییرات دیگه ای هم کرده باشه خب

مثلا همین الانی داشتم با دوستم چت می کردم، چمبه کلن از این هیچ وقت خوشش نمی اومده، بعد اومده از بیرون، من مشغول صحبت، می گه کیه ؟ می گم سعید

اخم می کنه می ره

بعده یه ساعت که حرفم تموم شد، رفتم دیدم انرژی اش کلن تو مایه های کم محلی و خود چس کنی هست

بهش میگم عزیزم ؟ خودت و چس کردی ؟

می گه نه، واسه چی

می گم پس قیافت چرا یه طوریه که انگار خودت و چس کردی

هیچی اش نیست، خوبم

می گم پس اگه خوبی من و محل بده

محل می دم

نه، قشنگ محل بده، الان محل نیستی کلن

نه باور کن محلم، بعد یه بوس می کنه می گه بیا این هم محل

نه، این به درد نمی خورد، محل ِ درست حسابی بده :دی

ای بابا، گیر دادی هاااا، اصلا خوابم میاد

توجه داشته باشید که ساعت 9 هست الان

و این کش و قوس ادامه داشت، یکم نق زدم به حالت لب ورچیده و به صورت واضح تقاضای "مورد محل واقع شدن" کردم و گونه چسبوندم به لبش که تو رودرواسی گیر کنه و یه سری حرکات خفن دیگه

خلاصه تصمیم گرفت بره بخوابه

داشت می رفت بخوابه گفتم عزیزم، ناراحت نباشی ها، فردا بیدار شدی یادت می ره، باشه ؟

چه روییی داری تو بچه

من :دی

2009-08-10T21:59:00.002+10:00

هیچ تصویری ازت ندارم، که الان کجایی ؟ چی کار می کنی ؟ احساس می کنم از یه جای ِ سیاه یه صدایی میاد که صدای توئه

اینها رو مریم دوستم می گه

که عاشقشم

که یه روز بهش گفتم اگه تو زندگیم یه کار بزرگی کردم تقدیمش می کنم به تو

همونی که با هم قرار گذاشتیم با کسی ازدواج کنیم که بدونه ما چه آدم های جالبی هستیم

همونی که یه روز بهش گفتم این چمبه یه جوریه، مثل تو نیست

که به چمبه گفتم از این رفتارات خوشم نمیاد، مثل مریم نیست

همونی که همیشه می خواستم مواظبش باشم

می خواستم نجاتش بدم

که کوتاهی کردم

2009-08-10T17:13:00.002+10:00

یعنی می شه یه روزی من از دست استاد راهنمام راحت بشم، ایمیل زده می گه لطفا فاکتورهای آزمایشاتی که انجام دادید رو واسم بفرسید، می خوام از دانشگاه بودجۀ پایان نامه رو بگیرم

بهش می گم نمی شد همون نه ماه پیش می گفتید که اونها مهمه که من نگهشون می داشتم حداقل ؟

پر رو

به روی خودش هم نمیاره که مقاله پایان نامه رو چی کار کرده

2009-08-09T23:26:00.001+10:00

نه اینکه کار داشته باشی یا خوابت نیاد، صرفا دلت نمی خواد بخوابی

2009-07-20T12:12:00.002+10:00

فلانی رو که می شناسی ؟
آره، راستی چی کار می کنه ؟
هیچی، ابد داره
ای وای، حبس ابد، چه وحشتناک، واسه چی ؟
یه خاور آورد از اونطرفا که توش مواد داشت، گرفتنش، ولی خب جرمش حمل اسلحه بود
آها، پس واسه همین واسش حبس بریدن، چی کار می کنه الان بیچاره ؟
هیچی، تو بجنورد موبایل فروشی داره
.

2009-07-20T00:36:00.003+10:00

وقتی در زودپزی که توش یک کیلو گوشت گذاشتی رو باز می کنی و یه دونه چنگال بر میداری که ببینی موادت پخته یا نه، بعد نمی دونم در اثر چه واکنشی همه محتویاتش دقیقا منفجر می شه تو صورتت و قبل از اینکه اصلا بفهمی چه اتفاقی افتاده فقط گریه می کنی و جیغ می کشی

کلا خوبه که یکی خونه باشه

بهت بگه هیچی نیست

صورتت و بشوره

بپرسی کور شدم ؟ بهت بگه نه

بعد خودش بره همه گوشت ها پیاز ها و کلا رو از کابینت ها و سقف و همه چی پاک کنه

کلا خوبه که تو این موقعیت ها مشابه زودپر آدم تنها نباشه

اگه چمبه نبود، بعد از اینکه کلا گریه ام و ترسم تموم می شد، چشام و باز می کردم که ببینم کور نشدم یا نه، بعد دوباره گریه میکردم وصورتم و می شستم(خب ترسیدم دیگه)، می رفتم جلو آینه تو چشمام نگاه می کردم ببینم سالمن ؟ بعد می دیدم خب یکم قرمزه که احتمالا مال گریه است، بعدش کرم می مالیدم به صورتم که می سوزه، برمی گشتم تو آشپرخونه به کابینت ها و این کثافتی که به راه افتاده نگاه می کردم، فحش می دادم و تمیز می کردم

اولین فحشم هم بی شرفه صد در صد

2009-07-18T21:47:00.000+10:00

آدم وقتی یه مدت طولانی هی داره یه مشکلی رو حل می کنه و جواب نمی گیره، خسته می شه

خسته

خسته می فهمی که یعنی چی ؟

بعد می ره یه گوشه نود درجه یه جایی پیدا می کنه، می شینه تنهایی غصه می خوره

بعد هی دلش واسه خودش می سوزه

خسته

اَه

پنج شنبه 25 تیر ماه سال 1388

2009-07-16T15:09:00.000+10:00

چرا اینقدر پول برق اومد خب ! ؟
تمام لامپ های خونه کم مصرفه بدون استثنا، یعنی لامپ دستشویی 10 وات هست، لامپ اتاقها نهایتا 26 وات، لامپ آشپزخونه از این هالوژنی هاست که فکر کنم 5 وات باشه
ظرف ها رو با آب سرد می شوریم

در دستشویی فقط در مواقع مسواک از آب گرم استفاده می کنیم

لباس ها رو تو ماشین لباس شویی با آب سرد می شوریم

حمام در زمان کوتاه، به صورت گربه شور، وان هم تعطیل

با اینکه زمستون هست در طول روز اصلا هیچ نوع وسیله گرمایی روشن نمی کنیم، فقط شبهایی که سرد هست
در تمام مدت شلوار گرم، جوراب کاموایی، بلوز(گاهی 2 تا) و سویی شرت می پوشیم
غذا یک بار پخته می شه در طول روز چون گاز برقی هست و برق مصرف می شه
غذا با مایکروفر گرم می شه چون انرژی کمتری می بره
جارو برقی هفته ای یک بار روشن می شه
اتو خب فقط در موارد لزوم
لپ تاپ ها در زمان اوج مصرف به شارژ زده نمی شه و همچنین لباسشویی و اتو و جاروبرقی
با این همه مراعاتی که ما کردیم، پول برق اومده 330 دلار برای 45 روز

به سلامتی

دوشنبه 22 تیر ماه سال 1388

2009-07-13T18:56:00.000+10:00

حشمت خانم بندِی خدا زندگی خَیلی سختی داشت، سه تا بِچه، مش رحمان هم کفاش، آنچنانی نبودن
حالا که دستش از دنیا کوتایه، ولی خدا بیامرز خَیلی سلیته بود، وقتی با مش رحمان بندِی خدا دعوا مِکرد، هفت تا خانه اینور اونور م ِ فهمیدن، هی به بیچاره مُ گفت تو مرد نیستی، تو مرد نیستی، اون هم رو نداشت سر بلند کنه تا ی چند وقت تو در همساده، حالا خُب بود سه تا بِچه هم داشتن
بیچاره مش رحمان خَیر ندید، یادمه چقدر با حشمت خانم سر صدا مِکرد که اِنقذه این ماره ت ِ داغ نکن، خدا سر ما میاره اَ، آخه بنده خدا مار ِ ش کنترل نِداشت که، خودش ِخیس مِکرد، هر د ِفه هم حشمت خانم قاشق ِ رِ داغ مِ کرد م ِ ذاشت پشت دست مارِش، دستش همچین بود پر تاول، مش رحمان خب مهرِبان بود، دل نداشت بیوینه
خَیلی زود هم مرد حیوان، چل ِ رد کرده بود ولی به پنجاه نرسید، سکته کرد ازدست زنه، عمرش قد نِداد بیوینه ای حشمت چه کارها به سر ِعروسشان کرد، همو که زن سیروس خان بودا، اونِ رِ مِگم، گرتیه، بیچاره زنه جِوان جِوان بود سرطان ِ پا گرفت، هر چی همساده ها گفتن این دختِره ر ِ بُوُر دکتر، نکرد که نکرد، آخر وقتی بردش دکترا گفتن باید پاشه قطع کنن، زن ِ سر جِوانی پاشه قطع کردن، بعد هم زد به قلبش مرد
این سیروس خان هم که گرتی بود گرتی تر شد، الان یادم نیمیاد چه سالی بود، یه روز حشمت خانم آمد در ِخانه ما ر ِ زد گفت سیروس خان خشک چوب افتاده، ما م رفتیم دیدیم مرده، پسرم بعدا گفت رفته به خودش بزِنه انگار هوا زِده، حالا یا حواسش نبوده یا مُ خواسته خودشه راحت کنه، ما که نفهمیدیم
این زن سیروس خان خَیلی هزار ماشا لا خوشگل بود، من نِم ِ دانم چطو این ِ رِ دادن به این پسره یَی لا قِبا، چشم داشت دریا، چه خوشگله، وقتی مُرد بندی خدا یَ پسر دو ساله داشت که حشمت خانم نگش مِ داشت، اینقدر این زن ظالم بود خدا بیامرز که نم ِ ذاشت خاله های بِچه ببیننش، بچه رِ با طناب مِ بست به درخت که تِکان نخوره حیوان، پسر بِچه بود خاب اذیت داشت
یه پسر ِ د ِگِ اَم داشت که اسمش الان یادم نیست، ولی یه چار پنج سال قبل بود اینقدر تو کوچه بو مِیامد که نمِ شد راه بیری، فکر کردیم موشی گربه ای یه جا مرده گندیده، بعدن یَکی از همساده ها گفت انگاری بو از خانه حشمت خانومشان ِ، تلفن زدن آتیش نشانی ها آمِدن، بندی خدا پسر حشمت خانم بود، مث اینکه خیلی وقت بود مرده بود، حالا این ر ِ به کسی نگو، ولی این هم گرتی بود، عینو همو سیروس خان ِخدا بیامرز شان مرد، ولی خب کسی خانه شان نبود بفهمه، ما فکر مِ کردیم اینها دیگه تو این خانه زندگی نُ مُ کُنن، آخه نصرت دختر حشمت خانم هم از ای بِرارِش هم از پسر سیروس خان پذیرایی مِ کرد، بیچاره داماده خرج اینا رَم مِ داد، حیوانکی دامادشان غوز هم هست خب، البته بگم ها، ما این غوزه رِ قبل ِ اینکه با نصرت ازدواج کنه مِ شناختیم، هی من نصیحت بکن، پسرام نصیحت بکن، نکن، با این نصرت ازدواج نکن، این دختِ رِ شهری ِ ، مادرش سلیته یه، برو یِی دختر از یه روستا بگیر بیار، تا آخر عمرت نوکریت ِ مُکُنه، گوش نکرد، رفت دختر حشمت رِ گرفت آخر سر، بندی خدا الان 60 سالش مِشه، غوز هم هست، نفسش در نمیاد، مِگن به قلب آدم فشار میاد اگه غوز باشی، ها؟ درست مِگن؟
اَره سه چار روز پیش، این داماده، همین غوزه، خانه ما بود، هر وقت از اینجا رد مِشه خبر ِ من ِ رِ میگیره ، یک چیزا تعریف مِ کرد از این نصرت که خدا به سر یزید نیاره، مُگفت این نصرت شده حشمت خانم دوم، هر کار او مِ کرد، هر حرف اون مِزد، همه رِ انگار بخواد تقلید کنه؟ البته بگم ها، داماده مُگفت زندگی شان خَیلی خُب بوده، از وقتی حشمت خانم مرد، این دختر انگار بکن روح مادرش رفت تو تنش، همچین شده انگار حشمت خانم
یادم میاد این حشمت اون وقتا پستان بندش ِ نِمِ بست، خدا بیامرز سینه داشت تا زیر شکمش، وقتی چار زانو مِشست، به راناش مُخُرد، حالا من این دختِ رِ رِ دیدم دِگه، از وقتی حشمت خانم مرد این هم پستان بندش ِ گذاشته کنار، سینه هاش همچین دراز، چاق هم هست خدا بخشیده، چند بار از دم خانه شان که رد مُ شُدم دیدم داره کوچه رِ مُ شوره، سینه ها آویزان، پسر بِچِه ها تو کوچه پچ پچ مِ کردن مِخندیدن، خب خدا رِ خوش نمیاد که، حالا او وقتا فرق داشت
سرت ِ درد آوردم، ببخشید اَ، حالا چایی تِ بخور

نِ مِ دانم چِره تو همیشه خانه حشمت خانم شان بودی، مادرت نگرت مِ داشت اَ، ولی وقتی مِ رفت سر کار تو رِ مذاشت خانه حشمت شان، خدابیامرز خَیلی مادریت ِ کرده، رفتی امامزاده یه سر خاکش برو، خا ؟
چایی تِ بخور

2009-07-03T11:36:00.000+10:00

گیج

غمگین

افسرده

ام

داداشه داره ازدواج می کنه، دارم می میرم که اونجا باشم

می میرم

از وقتی اومدیم اینجا به معنای واقعی هیچ کاری نکردم، هیچ

اصلا نمی تونم تصمیم بگیرم

همه اش تو خونه

تنها

چمبه هم هه اش تو اتاقش داره درس می خونه

بعله، می شه خیلی کارا کرد، کتاب خوند، ورزش کرد، زبان خوند، رفت بیرون قدم زد و هزار تا کار دیگه

ولی چی کار کنم، من فقط الان دلم می خواد خونه باشم، تو ایران

یکشنبه 7 تیر ماه سال 1388

2009-06-28T11:23:00.000+10:00

اینقدر صب تا شب تو اینترنتم که دیگه داره حالم از خودم به هم می خوره

پنج شنبه چهارم تیر ماه سال 1388

2009-06-25T09:39:00.000+10:00

چهارشنبه سوم تیر ماه سال 1388

2009-06-24T10:45:00.000+10:00

سه شنبه دوم تیر ماه سال 1388

2009-06-23T09:46:00.000+10:00

دوشنبه اول تیر ماه سال 1388

2009-06-22T10:15:00.000+10:00

یکشنبه 31 خرداد سال 1388

2009-06-21T12:28:00.000+10:00

2009-06-18T20:26:00.000+10:00

یادمه وقتی کوچیک بودم، فیلمهایِ تظاهرات زمان انقلاب یا فیلم های جنگ و اینها رو که تلویزیون نشون می داد، از مامانم می پرسیدم مامان اون وقتها که اینطوری بود، مردم بچه دار هم می شدن ؟ عروسی هم می کردن ؟

می گفت آره، بچه دار هم می شدن، عروسی هم می کردن

آدم این روزها خفه می شه

می شینم یه گوشۀ اتاق، لپ تاپم رو پام، اخبار می خونم، عکس ها و فیلم ها رو می بینم، گریه می کنم، دستم و می گیرم جلوی دهنم، احساس خفگی می کنم

این روزها خیلی روزهای غمگینی است، خیلی

شنبه 2 خرداد ماه سال 1388

2009-05-23T20:54:00.000+10:00

امروز صبح بعد از 19 ساعت تو هواپیما بودن رسیدیم، ساعت تقریبا شش و نیم سیدنی بود، بعد هم اومدیم اونجایی که از قبل رزرو کرده بودیم

فعلا که همه چی خوبه، تا خونه بگیریم و وسیله بخریم فکر کنم یه ماهی بشه

امروز تولد چمبه هست

پنج شنبه 31 اردیبهشت سال 1388

2009-05-22T04:26:00.000+10:00

فردا صبح ساعت 6 میریم

چهارشنبه 23 اردیبهشت ماه سال 1388

2009-05-13T19:34:00.000+10:00

خانم سین سرش را بین بازو و سینۀ آقاي الف گذاشته و شماره موبایل همسرش را می گیرد، به او اصرار می کند که با آقای الف تماس بگيرد و براي شام دعوتش کند، آقای الف موهاي خانم سين را نوازش می کند و جواب تلفنش را می دهد و به اصرار های همسر خانم سین برای شام بله می گويد و با او برای نیم ساعت دیگر سر خیابان فلان قرار می گذارد و سریع منزل خانم سین را ترک می کند

خانم سین از رختخواب بلند می شود و لباس زیری که برای تولد خانم ِ آقاي الف خریده را يک دور دیگر جلوی آينه پرو می کند

یکشنبه

2009-05-11T03:05:00.000+10:00

خب اين گروه باستان شناسی که من این مدت باهاشون کار کردم(بحله) از ایران رفتن، ديشب

خیلی جالب بود، خيلی خوش گذشت، خوشحالم که اين کار بهم پيشنهاد شد و خوشحالم که پذيرفتم(چه داخل آدم) :دی

اوائلش سخت بود خب، آخراش هم آسون نشد، ولی خوب بود رویهم

جالب بود که اولا که حرفهای اون آلمانیه رو نمي فهميدم، آخرا یه طوری شد که حرفهاي اون و مي فهميدم کامل ولي هنوز بریتيش ها رو نمی فهمیدم

آدم هاي مهربوني بودند

عجیب ترین آدمي که تو زندگيم دیدم همین آلمانیه بود، واقعا هر دفعه که می دیدمش اعصابم از دست خودم خراب مي شد

چیزی حول و حوش 10 تا زبان می دونست، دقيقا خودش هم نمی دونست چند تا

هیچ وقت ندیدم یه آدم اینقدر فعاليت داشته باشه، خسته نشه، لبخند بزنه

هر شب ساعت 2 مي خوابید، ساعت6 بيدار می شد، بعده صبحانه می رفت حفاري، تا خود غروب بيل و کلنگ مي زد، بر مي گشت، خوشحال و خندان، تا می رسید هم مثل بچه ها شروع مي کرد از یافته هاش تعريف کردن و ذوق می کرد

واقعا دوست داشتني بود

هيییيیی

خلاصه که که روزهاي خوبي بود

شنبه 19 اردیبهشت سال 1388

2009-05-09T17:05:00.000+10:00

بچه های این گروه خب نه که چند سالی هست که دارن میان ایران، بعضی هاشون یکمی فارسی می تونن حرف بزنن در حد سلام و احوالپرسی، یکی شون هم که دو ساله داره فارسی می خونه بهتر از بقیه است

نشسته بودیم دور هم داشتیم حرف می زدیم، این داشت به فارسی از یه آثار باستانی تعریف می کرد، که جالبه و خیلی بزرگه و قدیمی هست و اینها

یهو گفت این دیوار دویست کیلومتر دو*ل دارد

حالا من مگه می تونستم خودم و جمع کنم از خنده

اون هم حدس می زد که یه چیز ضایع گفته باشه، غش غش می خندد، گفت بعدا بهم بگو باشه ؟

یاد یه روز افتادم که کلاس زبان بودم، به جای تنیس گفتم پ*نیس

بعله خلاصه

2009-05-06T15:48:00.000+10:00

چهارشنبه 16 اردیبهشت ماه سال 1388

2009-05-06T15:40:00.000+10:00

دوباره داستان کارتن زدن وسیله ها شروع شد

یه سري وسیله هست که مي خوایم با خودمون ببریم، یه سری رو هم نمی خوایم ببریم که خلاصه باید کارتن زده و مرتب بشه که اگه هر کی دیگه خواست ببره داستان نداشته باشه

خب خسته ایم جفتمون، هنوز شش ماه نمی شه که از تهران اسباب کسی کردیم اومدیم، دوباره اسباب کشی

قراره که این خونه رو خالي کنیم و این دو هفته آخر بریم خونه باباهه

یعني الان دارم فکر می کنم که چي مي شد یکي(همين بابا اینها رو مي گم)اونقدر معرفت داشت که به ما مي گفت شما وسیله هاتون و از همین خونه خودتون ببرين فرودگاه، اين دو هفته هم با خیال راحت همين جا باشين، وقتي رفتین ما خودمون میایم بقیه رو جابه جا می کنیم، نگران نباشين

چی می شد ؟

دلم مي خواد خودم به مامانم این پيشنهاد و بدم، مطمئن هستم که قبول می کنه، ولی مي دونم همه کارا می افته رو دوش خودش، بقيه هم کمکش نمی کنن یا خیلی کم

دلم نمي خواد بهش فشار بیاد و بعده رفتن ما هی چشمش به این خونه بیفته و گريه کنه

این روزها اصلا حوصله ندارم که هی یکی بگه "واقعا دارین می رين ها" ........ يا اینکه گريه و زاری

خيلی خودخواهيه، مي دونم

ولی خسته ام

بعد از ظهر

2009-05-03T19:45:00.000+10:00

هيچ وقت فکر نمی کردم موقع گوشت قلقلی کردن گریه ام بگيره

بعد تر

2009-05-03T18:31:00.000+10:00

می دوني من وقتي می ترسم که یه کاري انجام بدم چی کار می کنم؟

هیچی، اول به خودم می قبولونم که به هر دلیلی اون کار باید انجام بشه، بعد مقدماتش و فراهم می کنم، بقیه اش هم خود به خود اتفاق مي افته

شاید همه همین کار و بکنن

ولی تا وقتي تموم بشه این ترس باهام هست، از بین هم نمی ره، خب ولی آدم بزرگ می شه واقعا یادش می ره، واقعا واقعا یادش می ره

از دندون پزشکی می ترسم، بلکه متنفرم، می رم مثل آدم نوبت می گیرم، می شینم تو اتاق انتظار، می شینم روی اون یونیت دندون پزشکی، خفه می شم و به صداي دلر گوش می دم

از مهاجرت می ترسم

و از همه آدم هایی که وقتی ترس و نگراني و اشک و تو چشمای من مي بینن می گن "یادته چقدر منتظر بودي؟ یادته؟" ....." خب نرو حالا که اینقدر نگرانی"......"می دونی چقدر آدم دنبال اون چیزی هستن که تو الان داری ولی قدرش و نمی دوني"..... یا از این دست متنفرم، این آدم ها شکنجه گر هستن و من دوسشون ندارم، آدم های ِ خوبی نیستن

خب دنیاهای متفاوتی هست، زمانی که منتظرین ویزا بگيرین، ويزا گرفتین با زمانی که دو هفته به رفتنتون مونده

من از مهاجرت می ترسم، ولی وسیله جمع می کنم، خريد می کنم، کارتن می زنم، هتل رزرو می کنم، دنبال خونه مي گردم، دنبال دانشگاه می گردم، زبان می خونم، دوست پيدا می کنم، ولي کماکان می ترسم

دلم نمی خواد این کار و انجام بدم قلبا، اعتراف مي کنم، ترسيدم، دارم خفه می شم، دلم نمی خواد دور بشم، حتی حالا شهرم رو هم دوست دارم

یادم هست که ازش متنفرم بودم، اگه بمونم هم متنفر خواهم بود، می دونم، خودم و که نمي خوام گول بزنم

شايد این احساس همه هست قبل رفتن، نمی دونم

ولی خیلی نزدیک و بزرگه، هیچ وقتی اینطوری بهش نگاه نکرده بودم

من همه کار می کنم، من می رم، با ترس

من عروس غمگیني هستم، خيلی غمگین

يکشنبه 13 اردیبهشت ماه سال 1388

2009-05-03T17:56:00.000+10:00

خسته شدم بس که همه سر من غر زدن توی اين چند روزه

بس که همه گفتن حالا چه وقت قبول کردن این کار بود، حالا چه وقت این بود که صبح بري شب بیای؟

ای خدا، خب شما اصلا کجا بودين تا حالا، قبلش که دنبال این نبوديد که من و ببینين، بهم تلفن بزنین، چطور شد یاد من افتادین؟

چند بار اشک من در اومده باشه خوبه، چند بار گریه کرده باشم خوبه

چرا نمی فهمين؟

من وقتی می رم اونجا، وقتی دورم شلوغه، دلتنگ نمی شم، غصه نمی خورم

این همه دارم تو این روزاي آخر به خودم فشار میارم که هم به کارای قبل رفتن برسم، هم برم پیش گروه که کمکشون کنم

چرا اینقدر اذیت می کنید

چرا هی بغضم میارین؟

چرا خب

اعصابم برم ریخته است

وقتی می رم تو گروه باستان شناسی، می بینم همه دارن کار می کنن، من هم خب سرم گرم می شه، فکر و خیالم کم می شه، کمتر چشمم خیره مي شه به در و ديوار، کمتر بغض می کنم، کمتر کمتر

باید برم گم شم یه مدت

تولد مامانم یادم رفت امسال

چهارشنبه 2 ارديبهشت سال 1388

2009-04-22T23:51:00.000+10:00

خب من بالاخره فهمیدم که کار کردن سخته

بیشتر فهميدم که ترجمه کردن هم سخته، واقعا هااا

بعد خب اینکه در همين دور روزه ریده شد به زبان انگليسی ام رفت اينقدر که اعتماد به نفسم و از دست دادم

کلا خوش می گذره، ولي خسته کننده است واقعا، از ساعت 7 صبح تا 11 شب

چمی دونم دیگه، فعلا همین

دوشنبه 31 فروردين سال 1388

2009-04-20T20:55:00.000+10:00

من امروز رفتم سر اولین شغل زندگی ام

بله باعث تاسف خودم هم هست که من تا به حال کار نکردم و می دونم که این موضع کار نکردن تا بیست و 8 سالگی اصلا چیزه خوبی نبوده و کلی عوارض داشته که الان حوصله ندارم بنویسم

البته تو دوران دانشجویی تو بیمارستان کار می کردم هاا، البته کاروزی بوده، آها اونها شغل حساب نمی شده ؟ خواستم بگم که کار می زدم خودم و خلاصه در مقاطع مختلف و همچین آکبند نگه نداشتم

حالا این شغل من چی هست الان، بله، روم نمی شه بگم خب، بله

مترجمی

خلاصه این همه کلاس زبان من رفتم باید یه جا به درد می خورد یا نه ؟

بعد من نمی دونم چرا هر کی می فهمه این موضوع رو اولین سئوالی که می پرسه اینه که اینها تو رو از کجا پیدا کردن، ای بابا، سئوال بهتر نبود

خب پیدا کردن دیگه

بعد حالا اینهاش مهم نیست، مترجم قبلی دیگه نمی تونست بیاد، قرار شده من به جاش برم، بعد امروز روز آشنایی و معارفه و اینها بود، خلاصه چند تا جمله که یکی از این آقایون آلمانی که انگلیسی رو با لهجه بریتیش صحبت می کرد بعد از این نوک زبونی ها هم بود که واسه گفتن س یه کوچولو زبونشون رو میارن بیرون به دندونایه بالایی می چسبونن

خب من پس افتادم، بعده اینکه ایشون چند تا جمله گفت، مترجم قبلی هم گفت خب ترجمه کن، گفتم آی هَو نو آیدیا وات هی ایز تاکیینگ اِبَوت

خاک بر سر شدم رفت، بنده خدا آلمانیه شروع کرد توضیح دادم که من بعله، آلمانی هستم ولی خب در دانشگاه فلان انگلستان دارم تدریس می کنم، قبول دارم یکم لهجه دارم ولی عادت می کنید، الان همه دانشجوهاي من مي فهمن من چی می گم

گفتم شما به این می گید یکم ؟

سرزبونی صحبت می کنی رو چی می گی ؟

ای بابا، حالا رئیس هم ایشون بودن، یعنی کل مکالمات با ایشون بود، ای خداا

بعد خب سوتی های امروز من فقط به این هم خلاصه نشد، رفته بودیم یکی از این خونه های خیلی خیلی قدیمی که سرداب داشت، من هم شروع کردم توضیح دادن، آخر گفت فارسی اش چی می شه، گفتم قنات، اون هم شروع کرد به تکرار کردن که قنات قنات

آخه قنات ! ؟

یکم بعدش یادم اومد البته، ولی گفتم ولش کن

اي بابا، خب هول شده بودم

گل ارکیده همون زنبق ِ دیگه، هاا ؟ اگه هست که فبها، اگه هم نیست که این دومین سوتی بود

خب من نزدیک به پس افتادن بودم، داشتم تصمیم می گرفتم که بگم من نمیام و به من چه و یکی دیگه رو پیدا کنید، بعد به خودم گفتم خره، خاک بر سرت کنن، تو می تونی و از این خزعبلات تحویل خودم دادم

حالا شانس آوردم که تا بعد از ظهر این مترجم جدیده هست و من فقط قراره نگاه کنم ببینم چه خبره

از فردا خودم تنهام : (

امیدوارم خوش بگذره

شنبه 29 فروردین سال 1388

2009-04-18T18:26:00.000+10:00

خانواده یعنی مامانت روزی حداقل دو بار بهت تلفن می زنه، یه بار ظهر وقتی از سر کار برمی گرده، خبرت و می گیره ازت می پرسه امروز می ری پیشش یا نه، یه بار هم غروب تلفن می زنه که اگه نرفته باشی دیدنش، ازت بپرسه چرا نیومدی؟

خانواده یعنی داداشه می شینه کنارتون، هی غیب نمی شه که مجبور باشی وقتی می ری یه بار بری تو اتاقش بهش سلام کنی، یه بار هم بری تو اتاقش خداحافظی کنی

خانواده یعنی بابات، بابات، بابات، وقتی رفته خرید، به محض اینکه می فهمه تو خونه اونها هستی، خریدش و ول می کنه و میاد که تو رو ببینه، مامانه ازش می پرسه خرید هات کو؟ می گه دیدم این دختره اینجاست، دیر می شد، دوباره می رم حالا

خانواده یعنی بابات، وقتی یه روز نمی ری پیششون فرداش بهت تلفن می زنه می گه دختر غیبت داشتی دیروز ها، حواست هست، نه تلفن زدی، نه اومدی

خانواده یعنی، بابات نشسته یه گوشه، نگاه می کنه مامانت و که داره با تلفن با تو حرف می زنه، هی منتظر می شینه گوشی رو بگیره صدات و بشنوه، هی حرص می خوره چرا مامانه گوشی رو نمی ده بهش، در کمال تعجب می بینه مامانه گوشی رو قطع کرد، می ره از تو اتاق با موبایلش بهت زنگ می زنه، تو شماره اش و می بینی، تعجب می کنی، می بینی ناراحته که چرا مامانت گوشی رو بهش نداده، که می گه الان با مامانت دعوام شد می گم چرا گوشی رو قطع کردی نذاشتی من با این دختره صحبت کنم

خانواده یعنی این

کجا بودین تو همه این سالها ؟

شما که همه این کارها رو بلد بودین ؟ چرا دریغ کردین پس ؟

چرا من هر چی اومدم جلو جواب نداد، چرا پس زدین ؟

حالا ؟

بعد تر

2009-04-17T05:45:00.000+10:00

بعد آها يه چیز دیگه

قرار شد مسابقه بذارن مامان باباش ببینن کی قوی تره

بعد اين پسره 5 ساله هه شده بود داور مثلا

وقتی مامانش زمين مي افتاد، به باباش می گفت، بابايي، یه لحظه صبر کن، موهای مامانی خراب شد، بعد شروع مي کرد موهای ه مامانش و مثلا درست می کرد

باز تا احساس می کرد در حق مامانش داره ضعیف کشي می شه می گفت : بابایی، یه دقه وايسا، لباس مامانی خراب شد

پنج شنبه 27 فروردين سال 1388

2009-04-17T05:36:00.000+10:00

آقا ما بچه نداریم، دوست هم نداریم داشته باشيم، ولي خب نمی شه ذوق نکرد گاهی

پسره دراز کشیده، چشاش داره گرم می شه، یه دونه از این کاغذ هاي رشته رشته که طلایی هستن هم از صبح هي دستش گرفته باهاش بازی کرده، هنوز هم که داره خوابش می بره تو دستشه

بعد به مامانش می گه : مامان اين طلام و بگیر مباظبش باش

چهارشنبه 26 فروردين سال 1388

2009-04-16T01:25:00.000+10:00

چقدر سخته دل کندن از چيزهایی که دوستشون دارم و به ديدنشون عادت کردم، به این کتابخونه بهم ريخته، به این فيلم هاي پخش و پلا روی زمین، به اين میز تحریری که روش هيچ چیزي سرجای خودش نيست

دارم کتابهای زبانم رو کارتن مي زنم که بدم به استاد زبانم، یکي یکي سی دي ها شون و بهشون چسبوندم، وقتي رسيدم به کتاب قصه هام دلم هري ریخت پایين، هنوز اینقدر توان پيدا نکردم که برم از تو کتابخونه درشون بیارم و بذارم تو کارتن

همه اين کارهایی که من الان دارم انجام مي دم رو چمبه يه ماه پیش کرد، يه روز نشست، هر چی رو که نمی خواست ببره یا ريخت دور یا داد به کسی

من نمی تونم، دوست دارم گاهي بشینم فکر کنم که فلان کتابم الان توی کارتن، توي خونه مامانم ه، یه روز می رم ميارمش

یه دونه قابلمه مسی دارم که عاشقشم، توش همیشه غذاهاي خوشمزه می پزم و یه عالمه بوس و بغل و عشق می ریزم توش و مي شینم به لبخند آدم هایی که دارن می خورن نگاه می کنم و کیف مي کنم، حالا نمی تونم اون و با خودم ببرم، ولی یکي از دفعه هایي که بر می گردم حتما با خودم می برمش

یادم رفته بود دل کندن اينقدر سخته

سه شنبه 25 فروردین سال 1388

2009-04-15T04:28:00.000+10:00

یَک هواي پدر سگی شده اینجا که نگووو، بس که خوبه

دوشنبه 24 فروردین سال 1388

2009-04-14T06:30:00.000+10:00

غمگینم
می دونم چرا
ولی جوابش یکی دو تا نیست، یه مجموعۀ در هم آمیخته از دلایل مختلفه
نمی تونم خودم رو قضاوت کنم، سخته
باید خودم رو سرزنش کنم ولی ترجیح می دم غر بزنم
نمی دونم کارهایی که در گذشته می کردم و لذت می بردم و الان انجام نمی دم و دلتنگشون هستم رو واقعا دوست نداشتم و تظاهر می کردم که دوست دارم، یا اینکه شرایط باعث شده فقط ازشون دور بشم؟ یا که کلا چه مرگمه ؟

الان یه مرضی گرفتم که دنبال یه آدمی می گردم که سرزنشش کنم واسه کارهایی که باید می کردم و نکردم، واسه چیزهایی که باید بهش می رسیدم و نرسیدم، بعد اون آدمه در حال حاضر در دسترس نیست یا پا نمی ده

کلا این می شه که غم می گیره آدم و

چهار شنبه 12 فروردین سال 1388

2009-04-02T06:03:00.000+11:00

یه چند وقتی هست که دارم این سریال رو می بینم، خیلی دوستش دارم

نمی دونم والا، یه سری کارا هست که آدم موقع غم و شادی انجام می ده کلا حال می کنه، حالا من هم همین، ناراحت می شم این و می بینم، خوشحال می شم این و می بینم، یه مرضی گرفتم

ولی خیلی حال می ده

سه شنبه 11 فروردین سال 1388

2009-04-01T05:42:00.000+11:00

من به این نتیجه رسیدم که به آدم هایی که اصولا وقتشون آزاده کلا، یا اینکه وقت آزاد خیلی دارن دیگه خیلی نزدیک نشم

بابااااااا، همین الان از جنگل برگشتیم، تلفن می زنن می گن امشب بشینیم، امشب بریم فلان جا، امشب بیایم خونه شما، امشب میاین خونه ما، دوباره کی بریم جنگل، کوفت زهر مار

بعد هر وقت جواب اینه که " نه ما کار داریم نمی تونیم"، پاسخ اینه که" ای بابا، شما هم که همه اش کار دارین، این کاراتون کی تموم می شه پس، اصلا چی کار دارین ؟" خب یکی نیست بگه پدرت خوب مادرت خوب خیر سرمون همین الان دیدیمتون، بذار دو ساعت بگذره

همین خلاصه، با آدم های وقت آزاد زیاد دار خیلی دوست نمی شم دیگه

دوشنبه 10 فروردین سال 1388

2009-03-30T19:08:00.000+11:00

وقتی یه زن و شوهری توی مهمونی یه دعوای اساسی شون می شه، بعد خانومه با داد و هوار به آقاهه می گه "بذار بریم خونه اینقدر بزنمت که" دقیقا منظورش چیه ؟